Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ - Erina Espiritu

Οι άνθρωποι γεννιούνται και κουβαλάνε από τις πρώτες ώρες της σύλληψής τους γονιδιακές καταβολές. Σύμπλεγμα δύο άλλων ανθρώπων, που με τη σειρά τους είναι πρωτίστως δημιουργήματα και κατ' επέκταση δημιουργοί.

Διαδρομή ήδη προγραμματισμένη, έμβρυο, παιδί, λανθάνουσα περίοδος, εφηβεία, ώριμη ηλικία, γηρατειά. Και σε όλη αυτή την πορεία, εξωτερικοί παράγοντες, εμπειρίες, επιθυμίες, ένστικτα, κοινωνία, ήθη, οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον διαμορφώνουν την προσωπικότητα του ατόμου.

Γεννιέσαι και από το πρώτο λεπτό δρας βάση ενστίκτου, πεινάς, πονάς, κρυώνεις, και απαιτείς να καλύψεις τις ανάγκες σου. Μεγαλώνοντας, το ένστικτο αρχίζει να καλύπτεται από το πρέπει, το σωστό, τους κανόνες, τα θέλω, τις προσδοκίες της οικογένειας, των φίλων, την ανάγκη της αποδοχής από τους συγκατοίκους σου στον πλανήτη "γη".

Οι επιθυμίες δεν σταματάνε κι η ανάγκη της ευχαρίστησης οδηγεί τον άνθρωπο να θέλει και να απαιτεί. Όταν όμως το θέλω μας βρίσκεται απέναντι στα θέλω των άλλων; Όταν η ευχαρίστησή μας προκαλεί δυστυχία ακόμα και στα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα; Πώς ενεργεί τότε το μυαλό; Ποιες παραμέτρους και όρια παρακάμπτει, μέχρι να ικανοποιήσει τη λίμπιντό του; Το "εγώ" του κάθε ανθρώπου έχει και τη δική του δυναμική. Για κάποιους αποτελεί θετικό εξισορροπιστή και για άλλους μοναδικό κριτήριο και έναυσμα για κάθε επιλογή και απόφαση.

Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση, θα προτιμήσουν να παρακάμψουν τα θέλω τους, προς ικανοποίηση των άλλων, έτσι νιώθουν ασφάλεια και αποδοχή. Επίσης ο φόβος δρα καταλυτικά στην αδυναμία έκφρασης των δικών τους επιθυμιών και αναγκών. Ζουν ως χαμαιλέοντες και εναρμονίζονται απόλυτα με τον περίγυρό τους, ακόμα και στην εξωτερική τους εμφάνιση, τρόπο ομιλίας, κίνησης, ντυσίματος. Έτσι εναρμονισμένοι μέσα σε ομάδες, προσπαθούν να ικανοποιηθούν από τα περισσεύματα χαράς. Υπάρχουν όμως και αυτοί που προτιμούν να χαθούν παντελώς μες την ανωνυμία τους, τη σιωπή και την άβουλη ύπαρξή τους.

Τα άτομα με ισχυρή προσωπικότητα από την άλλη,  αδιαφορούν για τα κοινωνικά "πρέπει", ακολουθούν τις επιθυμίες και τις ορμές τους και βασικός στόχος είναι η ευχαρίστηση και η διατήρηση της ζωής σε ένα επίπεδο ικανοποίησης των ενορμήσεών τους. Ασυνείδητα πάθη γίνονται οδηγός στον δρόμο καλλιέργειας ισχυρής αυτοπεποίθησης.

Άνθρωποι με ιδιαίτερα ψυχικά και πνευματικά χαρακτηριστικά μας περιβάλλουν (και εμείς εκείνους) και καλούμαστε να "ζήσουμε". Να θέλουμε! Αυτό το θέλω που ξεπετιέται από παντού, δεν δαμάζεται και δεν ικανοποιείται εύκολα. Σε πιέζει, σε οδηγεί, σε διαμορφώνει. Πόσο ουτοπικό θα ήταν να μπορείς να φτάσεις σε σημεία κορεσμού της ψυχής και του πνεύματος χωρίς παράπλευρες απώλειες(;) Πόσο ιδανικό σενάριο παιδικού παραμυθιού με το επιθυμητό και προσδοκώμενο τέλος(;)

Και πόσο δύσκολη συνάμα φαντάζει αυτή η μικρή λέξη για κάποιους ανθρώπους. Να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν, να ευχαριστηθούν, να καλυφθούν, να εξυψώσουν την ψυχική τους ευεξία, να περιορίσουν το στρες και να ενισχύσουν την ποιότητα ζωής τους. Με μια μικρή μόνο λέξη: "θέλω", μικρή μα τόσο ηχηρή, τόσο δυνατή και καταλυτική!






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου