Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Το θαύμα - Erina Espiritu

Ξύνω τα μολύβια μου
Ξανά και ξανά…
Τα δοκιμάζω στο χαρτί
Κενό
Δεν ματώνουν
Δεν μιλούν
Δεν βγαίνουν οι λέξεις
Μετανιώνω την στιγμή που πίστεψα στο θαύμα.

Φταίει το διάστημα που ζούσα
Παρέα με την μοναξιά
Δεν χρειαζόταν να μιλάμε
Με κοίταγε πάντα σαν μάνα άπονη
Και μου πέταγε ξερά απομεινάρια
Χαμογελούσε βλέποντάς με να πεινάω και να παλεύω με τους φόβους μου
Ο ιδρώτας μου μύριζε παραίτηση
Και εκείνη το απολάμβανε.

Κάθε που έχανα την υπομονή μου
Της έμπηγα τα νύχια μου και την ξέσκιζα
Περίμενα να δω το αίμα της
Τα σωθικά της
Κάτι που να δείχνει την υπεροχή μου πάνω της
Τίποτα
Εκείνη ίσιωνε τα κουρέλια της
Όρθωνε το ανάστημά της
Και μου άπλωνε τα άσπρα χαρτιά
Που περίμεναν μια λέξη
¨το κάνω για το καλό σου¨ έλεγε και με έπαιρνε αγκαλιά.

Δεν θυμάμαι να έχω νιώσει μεγαλύτερη ανάγκη
Κλείνω τα μάτια μου και μεταφέρομαι στα χέρια της 
Νιώθω ασφάλεια και οικειότητα 
Η δύναμη της συνήθειας  μας κέρδισε







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου