Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Σκέψεις - Erina Espiritu


 η γλύκα της τρυφερότητας
πάντα χρειάζεται λίγη χρυσόσκονη ή λίγη φαντασία



θα φυσήξω μπροστά από ένα ρόδο
να φτάσει η ανάσα μου κοντά σου
να σου θυμίσει πως αν θέλει ο άνθρωπος
έχει πάντα μια άνοιξη να κουβαλά στη ψυχή του  







ό,τι αγγίζει την ψυχή
εκείνη που στέκει αθέατη
κρυφά μέσα σε σώματα που υποφέρουν
σε σώματα που ζουν το πάθος
ή που ήρεμα νικούν το χρόνο

ό,τι αγγίζει την ψυχή
είναι ιερό
είναι αγίασμα
είναι ο λόγος να υπάρχουμε


Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Σκέψεις - Erina Espiritu

και σε ρωτώ 
χωρίς τόλμη 
πώς θες να δεις
του ήλιου τη λάμψη
πώς θες να αγγίξεις την καρδιά 


 

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Ξόβεργες - Erina Espiritu



Φοβάται τη μοναξιά

Γι’ αυτό κλέβει γλάστρες

Από τα διπλανά μπαλκόνια

Στήνει παγίδες με ξόβεργες

Στα κοτσύφια

Και μαζεύει τα γράμματα

Από την απέναντι πολυκατοικία

Από τα παρμπρίζ

Και από τις πόρτες των καταστημάτων

Έχει  ένα μεγάλο τραπέζι 

Εκεί ανοίγει τους φακέλους και τα απλώνει

Λέξεις, λογαριασμούς, προσκλήσεις, διαφημιστικά

Έχει κάποιον να τη θυμάται 
Στο τέλος κάθε μήνα

Στις γιορτές και στην αρχή των εκπτώσεων
Έχει κάποιον να την αναζητά 
Να τη χρειάζεται 
Να την προκαλεί
Να την υπολογίζει αθροιστικά 
Να την περιμένει...
  

Τόσα φυλλάδια και λογαριασμοί γράφουν με μεγάλα γράμματα

"Σας περιμένουμε"
"Είμαστε εδώ κάθε φορά που μας χρειάζεσαι"




Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Ένα ματσάκι άρωμα - Erina Espiritu

αν μπορούσα να νικήσω το χρόνο 
θα το έκανα σήμερα για να σου φέρω ζεστό καφέ 
και να σου πω από κοντά μια καλημέρα, 
ύστερα θα περπατούσα στην πόλη σου
στους δρόμους σου
θα άγγιζα τις εικόνες των ματιών σου
και θα ΄κλεβα από μια γλάστρα 
ένα ματσάκι άρωμα 
για να θυμάμαι στην επιστροφή
αν μπορούσα να νικήσω το χρόνο
θα ΄μουν τώρα μια ανάσα από τα χείλη σου  




 

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Α Θ Α Ν Α Σ Ι Α - Νίκος Γκάτσος







Τι ζητάς Αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά
Σ' αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές
κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τους χάρισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε  κ α ν ε ί ς

Τι ζητάς Αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές
κι απ' του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς

Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε  κ α ν ε ί ς 







Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΛΣΑΣ - Louis Aragon


Τόσο βαθιά τα μάτια σου πόσκυψα να πιω πάνω
Κι είδα τους όλους ήλιους σ’ αυτά ν’ αντιφεγγούν
Και τους απελπισμένους να πέφτουν να πνιγούν
Τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω

Κάτω από σύννεφο πουλιών μουντός ωκεανός
Και φέξιμο ύστερα ουρανών στα μάτια σου ανεφέλων
Το θέρος κόβει σύννεφα στις ρόμπες των αγγέλων
Πάνω απ’ τα στάχυα ο ουρανός τόσο είναι γαλανός

Πασχίζει η αύρα του γλαυκού τα νέφη ν’ αλαφιάσει
Τα μάτια σου πιο διάφανα στο δάκρυ τους υγρά
Που κι ο ουρανός ο απόβροχος ζηλιάρης τα τηρά
Γαλάζιο τόσο το γυαλί στο μέρος πόχει σπάσει

Μάνα των εφτά βάσανων σελαγισμέ μου υγρέ
Εφτά ρομφαίες πέρασαν το πρίσμα των χρωμάτων
Οι ωραίες μέρες έχουνε πικρό το χάραμά των
Η μελανόστικτη ίριδα στα μαύρα είναι πιο μπλε

Τα πονεμένα μάτια σου ρήγμα διπλό ανοιγμένο
Απ’ όπου μεταγίνεται το θαύμα σαν μεμιάς
Οι Μάγοι οι τρεις αντίκρισαν με χτύπο της καρδιάς
Το φόρεμα της Παναγιάς στη φάτνη κρεμασμένο

Λόγια στου Μάη τη μουσική και στον πολύ καημό
Θα ’φτανε κι ένα μοναχό στόμα να δώσει πλέρια
Μονάχα ένα άπειρο στενό και θα ’πρεπαν στ’ αστέρια
Τα μάτια σου με των Διδύμων τον αστερισμό

Ούτε παιδί που εκστατικό θαυμάζει ωραίες εικόνες
Δε στήνει μάτια σαν κι εσέ μεγάλα φωτερά
Δεν ξέρω αν λες και ψέματα σα γίνονται γλαρά
Άγριες θαρρείς απ’ τη βροχή κι ανοίγονται ανεμώνες

Να κρύβονται άραγε αστραπές μες στη λεβάντα αυτή
Που εντόμων μέσα της σφοδρός ερωτισμός ανάφτει
Στων διαττόντων πιάστηκα το δίχτυ σαν το ναύτη
Μεσαύγουστο από κύματα πόχει άξαφνα αρπαχτεί

Τράβηξα αυτό το ράδιο από ουρανίτη ουσία
Τα δάχτυλά μου καίγοντας σ’ απρόσιτη φωτιά
Κοντά μου είσαι παράδεισε κι ωστόσο είσαι μακριά
Περού μου είναι τα μάτια σου Γολκόνδη μου κι Ινδία

Κι ήρθε ένα βράδυ που το σύμπαν έγινε κομμάτια
Σε βράχους που τους κόρωσαν οι ναυαγοί μα εγώ
Πάνω απ’ τη θάλασσα έβλεπα ζευγάρι λαμπερό
Τα μάτια της Έλσας τα μάτια της Έλσας τα μάτια


Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπάρας




Τα Καλοκαίρια κοιτά τη σκιά του
το Χειμώνα την αφήνει στα χέρια της.
Αυτά τα χέρια που όταν τον αγγίζουν
λάμπει σαν τον Αυγερινό
και τόλμα να στέκεται
μπροστά στον Ήλιο
την Αυγή. 
 
 
 

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

[Εξομολόγηση - Erina Espiritu]

κάθε που μ' αγγίζεις
αλλάζω σχήμα
αλλάζω υπόσταση και λόγο
η προσοχή που σου ζητώ
είναι για το δικό σου το σωσμό
να προλάβω τον ήχο 
του αφανισμού
καθώς θα σκίζει 
το βουβό αέρα






Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

[Ίαση] - 27/11/2016 - Erina Espiritu

ακούμπησε το χέρι σου

στο παγωμένο τζάμι

και εγώ θα σε κοιτώ

καθώς το ίδιο αδίκημα με το δικό σου

θα διαπράττω

κι όταν το αποτύπωμά σου

σβήσει

σε πόνο μεγάλο

θα βρεθούμε

μα θα ΄ναι τέτοια η ανάμνηση

που θα μας ανασταίνει

όταν τα αστέρια ανατέλλουν

και κάθε αυγή πάλι θα ξεψυχούμε

[Ίαση] - 27/11/2016





 η φωτογραφία είναι απόπειρα δική μου







Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Είμαστε μόνοι μας - Erina Espiritu

θα ζούσα την κάθε  στιγμή για χάρη σου, 
θα λάτρευα το αεράκι που σε δροσίζει και 
θα 'κανα σκιά με τα χέρια μου να ξαποστάσεις 
τα μεσημέρια του καλοκαιριού.

είμαστε μια σκέψη στο άπειρο
μια βαρκάδα κάτω απ΄το φως της σελήνης
είμαστε μόνοι μας
χαμένοι 
με χαλασμένη πυξίδα 

θα ζούσα στην άκρη του ονείρου σου
και εσύ κατάλαβες 
στην άκρη του κόσμου
από τότε έχω να σε δω





Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Ποιος νοιάζεται - Erina Espiritu

Είμαστε αναλώσιμοι και χρήσιμοι
Σαν τις ασφάλειες στον πίνακα του ρεύματος
Που δεν μπορούμε χωρίς αυτές σαν καούν
Μα τις αντικαθιστούμε αμέσως
Και αλίμονο αν δεν ήταν και έτσι.

Δεν αντέχεται η θλίψη, ούτε και η στεναχώρια
Ποιος νοιάζεται για τον θάνατο;
Ποιος μάχεται για τη ζωή;
Πώς να αντέξεις ένα προσωπικό δράμα που δεν σ΄αφορά;

Έτσι η γη γυρίζει
Ο ήλιος ανατέλλει πριν να δύσει ή... μετά;
Το φεγγάρι αδειάζει και γεμίζει
Και τ΄άστρα που μου έταξες ακόμα κρέμονται στον ουρανό



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ - Erina Espiritu

Οι άνθρωποι γεννιούνται και κουβαλάνε από τις πρώτες ώρες της σύλληψής τους γονιδιακές καταβολές. Σύμπλεγμα δύο άλλων ανθρώπων, που με τη σειρά τους είναι πρωτίστως δημιουργήματα και κατ' επέκταση δημιουργοί.

Διαδρομή ήδη προγραμματισμένη, έμβρυο, παιδί, λανθάνουσα περίοδος, εφηβεία, ώριμη ηλικία, γηρατειά. Και σε όλη αυτή την πορεία, εξωτερικοί παράγοντες, εμπειρίες, επιθυμίες, ένστικτα, κοινωνία, ήθη, οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον διαμορφώνουν την προσωπικότητα του ατόμου.

Γεννιέσαι και από το πρώτο λεπτό δρας βάση ενστίκτου, πεινάς, πονάς, κρυώνεις, και απαιτείς να καλύψεις τις ανάγκες σου. Μεγαλώνοντας, το ένστικτο αρχίζει να καλύπτεται από το πρέπει, το σωστό, τους κανόνες, τα θέλω, τις προσδοκίες της οικογένειας, των φίλων, την ανάγκη της αποδοχής από τους συγκατοίκους σου στον πλανήτη "γη".

Οι επιθυμίες δεν σταματάνε κι η ανάγκη της ευχαρίστησης οδηγεί τον άνθρωπο να θέλει και να απαιτεί. Όταν όμως το θέλω μας βρίσκεται απέναντι στα θέλω των άλλων; Όταν η ευχαρίστησή μας προκαλεί δυστυχία ακόμα και στα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα; Πώς ενεργεί τότε το μυαλό; Ποιες παραμέτρους και όρια παρακάμπτει, μέχρι να ικανοποιήσει τη λίμπιντό του; Το "εγώ" του κάθε ανθρώπου έχει και τη δική του δυναμική. Για κάποιους αποτελεί θετικό εξισορροπιστή και για άλλους μοναδικό κριτήριο και έναυσμα για κάθε επιλογή και απόφαση.

Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση, θα προτιμήσουν να παρακάμψουν τα θέλω τους, προς ικανοποίηση των άλλων, έτσι νιώθουν ασφάλεια και αποδοχή. Επίσης ο φόβος δρα καταλυτικά στην αδυναμία έκφρασης των δικών τους επιθυμιών και αναγκών. Ζουν ως χαμαιλέοντες και εναρμονίζονται απόλυτα με τον περίγυρό τους, ακόμα και στην εξωτερική τους εμφάνιση, τρόπο ομιλίας, κίνησης, ντυσίματος. Έτσι εναρμονισμένοι μέσα σε ομάδες, προσπαθούν να ικανοποιηθούν από τα περισσεύματα χαράς. Υπάρχουν όμως και αυτοί που προτιμούν να χαθούν παντελώς μες την ανωνυμία τους, τη σιωπή και την άβουλη ύπαρξή τους.

Τα άτομα με ισχυρή προσωπικότητα από την άλλη,  αδιαφορούν για τα κοινωνικά "πρέπει", ακολουθούν τις επιθυμίες και τις ορμές τους και βασικός στόχος είναι η ευχαρίστηση και η διατήρηση της ζωής σε ένα επίπεδο ικανοποίησης των ενορμήσεών τους. Ασυνείδητα πάθη γίνονται οδηγός στον δρόμο καλλιέργειας ισχυρής αυτοπεποίθησης.

Άνθρωποι με ιδιαίτερα ψυχικά και πνευματικά χαρακτηριστικά μας περιβάλλουν (και εμείς εκείνους) και καλούμαστε να "ζήσουμε". Να θέλουμε! Αυτό το θέλω που ξεπετιέται από παντού, δεν δαμάζεται και δεν ικανοποιείται εύκολα. Σε πιέζει, σε οδηγεί, σε διαμορφώνει. Πόσο ουτοπικό θα ήταν να μπορείς να φτάσεις σε σημεία κορεσμού της ψυχής και του πνεύματος χωρίς παράπλευρες απώλειες(;) Πόσο ιδανικό σενάριο παιδικού παραμυθιού με το επιθυμητό και προσδοκώμενο τέλος(;)

Και πόσο δύσκολη συνάμα φαντάζει αυτή η μικρή λέξη για κάποιους ανθρώπους. Να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν, να ευχαριστηθούν, να καλυφθούν, να εξυψώσουν την ψυχική τους ευεξία, να περιορίσουν το στρες και να ενισχύσουν την ποιότητα ζωής τους. Με μια μικρή μόνο λέξη: "θέλω", μικρή μα τόσο ηχηρή, τόσο δυνατή και καταλυτική!






Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Σκέψεις - Erina Espiritu

Ακόμα και γυμνή 
η τρυφερή σου σάρκα 
πιο ιερή φαντάζει  
από όλες τις χαρές του κόσμου 

Εδουάρδος Μανέ, Γεύμα στη χλόη, 1863, ελαιογραφία, Παρίσι, Musee d’ Orsay





μες το καταχείμωνο
απλώνεις τα δάχτυλά σου
 κόβεις αγριολούλουδα
σελιδοδείκτες στα όνειρά μας


 

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

18/11/2016 - Erina Espiritu

Ξύπνησα ξαφνικά 
μες τη νύχτα
απ΄τα ουρλιαχτά της
βγήκα στο δρόμο 
χωρίς φόβο
το είχα ξανακάνει κάποτε για τον ίδιο λόγο
για τον δικό της λόγο. 
Βρέθηκα μπροστά σ΄ ένα πηγάδι
δεν έχασα καιρό
έδεσα το λαιμό μου 
σε σχοινί που έφτιαξα απ΄ τα μαλλιά μου
και βυθίστηκα.
Τα μάτια περίσσευαν 
και έτσι τα άφησα πίσω μου
χωρίς να νοιαστώ  για τα θηρία που παραμόνευαν 
σαν τα κοράκια πάνω από τέτοιες καταστάσεις.
Ήταν το κάλεσμα μαγικό
και η αίσθηση μεθυστική.
Ένα χαμόγελο χαράχτηκε
στο πρόσωπο χωρίς τα μάτια 
και μια καρδιά άρχισε να χτυπά
σαν έμβρυο στην όγδοη εβδομάδα της ζωής του.
Κι όταν άρχισαν τα ρούχα να μουσκεύουν 
και να γεμίζουν οι φλέβες  από το νερό σου 
τότε θυμήθηκα τα λόγια σου
"ιαματική κατάληξη 
ή μήπως τραγική;" 

[Ίαση] - 18/11/2016








Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Λευκή Σελίδα - Erina Espiritu

Λευκές κόλλες χαρτιού
λόγια χιλιοειπωμένα
για την αγάπη, τον έρωτα, το πρώτο φιλί

τις σταγόνες και τον ήχο της βροχής
την αλμύρα της μάγισσας θάλασσας
του ποταμιού την αδιάκοπη ροή

το γυναικείο κορμί που διψά
το λάγνο βλέμμα που σε μεθά
το άρωμα στα τσαλακωμένα σεντόνια κι ένα κενό μαξιλάρι
το τυχαίο άγγιγμα
την πείνα της σάρκας
τις μύχιες σκέψεις
τα υγρά μάτια
τις κομμένες ανάσες
την απουσία
την σκέψη που οργιάζει
τα αδάμαστα όνειρα
το νου που ταξιδεύει

το σημαδεμένο χαμόγελο που στάζει γλύκα
το παιδί, που ζει ακόμα μες τα χαλάσματα της τύχης του
την παλιά γειτονιά
τους άγνωστους περαστικούς που βουίζουν σα μελίσσι
τους αδικοχαμένους φίλους που προσμένουν το δάκρυ
τις χαμένες πατρίδες να στέκουν γυμνές κάτω από αχόρταγα βλέμματα
τα ξεθωριασμένα ιδανικά
το άγνωστο μέλλον που τρέχει πάντα ένα βήμα πιο γρήγορα από σένα
το προκαθορισμένο τέλος

πώς να γεμίσεις μια σελίδα με φως
πώς να γιατρέψεις μια πονεμένη ψυχή
πώς να δαμάσεις έναν ανήσυχο νου
πώς να χορτάσεις τις ορμές



η φωτογραφία είναι δίκη μου_Αύγουστος 2016







Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

Σκέψεις - Erina Espiritu



Οι άνθρωποι επιθυμούν να έχουν ουρά

να την κουνάνε όταν χαίρονται

και να μπαίνει στα σκέλια όταν της φωνάζουν

να σέρνεται στην άσφαλτο και να κάνει θόρυβο

οι άνθρωποι θα ΄θελαν ουρά από ανθρώπους

να τους ακολουθεί και να τους υπακούει

να τους κάνει τα χατίρια και να διώχνει τα παράσιτα

οι άνθρωποι μπέρδεψαν τους ανθρώπους

και τώρα κάνουν κύκλους γύρω από τον εαυτό τους

να δαγκώσουν την ουρά που τους ακολουθεί




Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Οδός Σερίφ, γύρω στο 1855 - Erina Espiritu [εξομολογήσεις]

Έκανες το τέλος φυγή
και εγώ για να σε τιμωρήσω 
προσποιούμαι πως δεν σε σκέφτομαι
σε αποφεύγω 
και δεν ομολογώ πως στέκομαι σε κάθε σου λέξη
ζωές ολόκληρες να φαντάζομαι.
Είναι από τα γράμματα που έγραψες
πριν αποφασίσεις να μας στερήσεις 
στιγμές ευτυχίας.
Θυμάμαι εκείνο το πρωινό στεκόσουν μες την βροχή
και εγώ κάτω από μια τρύπια ομπρέλα
μιλούσες
μου μιλούσες και οι σταγόνες κυλούσαν πάνω και μέσα στα χείλη σου
δεν άκουσα τίποτα 
μόνο κοιτούσα μια τα μάτια
μια τα χείλη 
ω Θεέ μου, υπάρχεις και έχεις βρεγμένα χείλη
και έχεις μάτια που κοιτούν την ψυχή. 
Δεν θα μάθω ποτέ αν μου ζήτησες να φύγω μαζί σου
γιατί μόνο σε κοιτούσα και σε αγαπούσα μες τον κόσμο τον δικό μου.
Θυσίασα μια απόφαση για να σε κοιτώ.
Θα έδινα μια ζωή για να σε κοιτώ. 
Θα χάριζα όλα μου τα υπάρχοντα για να στέκομαι σκιά του κορμιού σου 
και τις νύχτες ήσυχα θα χανόμουν μες την ανάσα σου 
ανάσα μου 
χαμένες ευκαιρίες που πονούν σαν ένα τέλος.
Δεν ξεκινήσαμε ποτέ για το ταξίδι που μου 'χες τάξει 
δεν επισκεφτήκαμε τις κοιλάδες που ζωγραφίσαμε στα χαρτιά 
όμως εγώ  ψάχνω μια "Αλεξάνδρεια"
απεγνωσμένα και ακούραστα.
Άλλοι χτίζουν σπίτια
εγώ θέλω να σε φωλιάσω
σε μια στιγμή του χρόνου, εκεί γύρω στο 1855
κοντά στην οδό Σερίφ.
Τα πρωινά θα σου φτιάχνω λευκά περιστέρια να πετούν έξω από το παράθυρό μας
και μουσική θα ντύνει τα δωμάτια με φως
θα΄ναι πάντα αρχές φθινοπώρου
γιατί έχει ενδιαφέρον η ψύχρα όταν σουρουπώνει.
Λευκά υφάσματα
βιβλία
σημειώσεις
και τα πινέλα. 
Θέλω εκεί να γίνεις ο ποταμός 
και εγώ η γη 
να με ποτίζεις
και να ανθίζω για εσένα.