Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

είναι στιγμές που θες και πρέπει να σταθείς σε έναν άνθρωπο
και εσύ είσαι ανήμπορος και άχρηστος
σαν βουνό αμετακίνητος


Πρόσφατες αναρτήσεις

Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας - Νικηφόρος Βρεττάκος

Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.
Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω
δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας
στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται.
Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.
Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:
λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ
στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ
πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,
οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι,
οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.


Σκέψεις - Ερίνα Εσπιρίτου

Η ποίηση είναι ο τρόπος και ο σκοπός της ζωής μου. Είναι ο δρόμος και η ανακάλυψη της εσωτερικής ευτυχίας, είναι η αισθητική της ηθικής και η επαφή με τη δυναμική των λέξεων. Η ποίηση μιλά όταν οι ποιητές σιωπούν, όταν οφείλουν να ακούσουν την ψυχή να φτερουγίζει. Είναι η όαση στην έρημο της ζωής μας η σανίδα σωτηρίας την ώρα της καταστροφής η επιμονή, η υπομονή, το θράσος ο ήχος της σιωπής οι πιο ενδόμυχες σκέψεις μας.




πρωινός περίπατος
τις στιγμές που η λογική με ξεπερνά
και η διαίσθηση επαληθεύεται







~Ημερολόγιο~

Σάββατο, 10:21μ.μ. έψαχνα στο δάσος να βρω πεσμένα κάστανα αυτή την εποχή δοκιμάζω τις αντοχές μου είναι σαν παλιές κλωστές εκτεθειμένες στον ήλιο ένα ολόκληρο καλοκαίρι  η βροχή με βοήθησε να επιστρέψω στο σπίτι εδώ όλα μοιάζουν αθώα και ανέπαφα                                              προς το παρόν  [ Ερίνα Εσπιρίτου]  






οι φωτογραφίες "μου"

Joyce Mansour - Όλα τα βράδια…

Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
την αγάπη μου σου διηγούμαι
στραγγαλίζω ένα λουλούδι
η φωτιά αργοσβήνει
χωνεμένη από θλίψη.
Μες στον καθρέφτη που η σκιά μου αποκοιμιέται
κατοικούνε πεταλούδες.
Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
μελετώ το μέλλον στων ετοιμοθάνατων
τα μάτια
την ανάσα μου ανακατώνω με της
κουκουβάγιας το αίμα
και με τους τρελούς μαζί η καρδιά μου
πιλαλάει κρεσέντο.



Τζόυς Μάνσουρ, 1928-1986(μτφ. Έκτωρ Κακναβάτος), “Κραυγές' (επιλογή), στον τόμο :δεν άνθησαν ματαίως. Ανθολογία υπερρεαλισμού, (επιμ. Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου), Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1980




Τα κενά - Ερίνα Εσπιρίτου

από καιρό ήθελα να σκοτώσω την καρδιά μου όλο με έμπλεκε σε καταστάσεις μέχρι που άρχισε και εκείνη να πονά
στο τέλος κατάλαβα πως την χρειάζομαι για να λέω πως ζω μπάλωσα τα κενά της  διόρθωσα τα στραβά της  τώρα κάθομαι μαζί της τα βράδια  και προσπαθώ να την αφουγκραστώ όλο κάτι μου λέει και όλο κάτι ζητά