Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Paul Eluard - Η Αγαπημένη

Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου
Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου
Έχει το σχήμα των χεριών μου
Έχει το χρώμα των ματιών μου
Βυθίζεται μες στη σκιά μου
Σα μια πέτρα στον ουρανό


Έχει τα μάτια της πάντ' ανοιχτά
Και δε μ' αφήνει σ' ύπνο να γείρω
Τα όνειρά της μέσα στο φως
Σβήνουν τον ήλιο
Με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ
Και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.


μετάφραση:Ελένη Βακαλό


 


The Beloved

She is standing on my eyelids
And her hair is wound in mine,
She has the form of my hands,
She has the colour of my eyes,
She is swallowed by my shadow
Like a stone against the sky

Her eyes are always open
And will not let me sleep.
Her dreams in broad daylight
Make the suns evaporate
Make me laugh, cry and laugh,
Speak with nothing to say
 
 
 
 
 
 
 
 


Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

~ Ημερολόγιο ~

ένα άσπρο σύννεφο
ένα κύμα της ταραγμένης θάλασσας
το νερό χύθηκε μες στο σπίτι μας
και πότισε τους σπόρους της ψυχής μας
 
 Ύστερα...
 
απλώσαμε τα όνειρα σε δέσμες φωτός
και μείναμε να κοιταζόμαστε στα μάτια
κάθε λεπτό της ζωής μου σου χρωστώ
 
 
 
 
 


 
 
 

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

[Ερίνα Εσπιρίτου - Απρίλιος 2018/ Είναι το μαζί]

πώς ζούμε άραγε χωρίς να κάνουμε έρωτα; χωρίς να γεύεσαι τα χείλη μου και εγώ εκείνα τα δικά σου που λατρεύω; πώς ζούμε δίχως τις ανάσες μας να ανατριχιάζουν κάθε πόρο του κορμιού μας; και πώς κάθε μέρα χρησιμοποιείς τα χέρια σου, εκείνα που όλη νύχτα ήταν μακριά μου; 
 [Ερίνα Εσπιρίτου - Απρίλιος 2018/ Είναι το μαζί]




Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίηση - Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991)


Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.
Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα
πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες
τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας
μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,
μὲς ἀπὸ σένα - πλησιάζουν τὰ πράγματα,
γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα -
τώρα μπορῶ
ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.
Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλω
σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς.



Alfred Eisenstaedt

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Γιάννης Ρίτσος - Ἡ ἀράχνη


Κάποτε, μιὰ τυχαία κι ἐντελῶς ἀσήμαντη λέξη
προσδίδει μιὰ ἀπροσδόκητη σημασία στὸ ποίημα,
ὅπως π.χ. στὸ ἐγκαταλειμμένο ὑπόγειο, ὅπου
κανεὶς δὲν κατεβαίνει ἀπὸ καιρό, τὸ μεγάλο, ἄδειο κιοῦπι.
στὸ σκοτεινό του χεῖλος περπατάει χωρὶς νόημα μιὰ ἀράχνη,
(χωρὶς νόημα γιὰ σένα, μὰ ἴσως ὄχι γιὰ κείνην).



στὸν τόμο: Ποιήματα 1958-1967, τόμ. Θ´,
ἔκδ. Κέδρος, Ἀθήνα, 1989, σ. 216.



Arantxa Treva

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Γιάννης Ρίτσος ~ Ρωμιοσύνη (ἀπὸ τὰ Ποιήματα 1930-1960, B´, Κέδρος 1961)

Ὅταν σφίγγουν τὸ χέρι, ὁ ἥλιος εἶναι βέβαιος γιὰ τὸν κόσμο
ὅταν χαμογελᾶνε, ἕνα μικρὸ χελιδόνι φεύγει μὲς ἀπ᾿ τ᾿ ἄγρια γένεια τους
ὅταν κοιμοῦνται, δώδεκα ἄστρα πέφτουν ἀπ᾿ τὶς ἄδειες τσέπες τους
ὅταν σκοτώνονται, ἡ ζωὴ τραβάει τὴν ἀνηφόρα μὲ σημαῖες καὶ μὲ ταμποῦρλα.




Διαβάστηκαν...

Δήλωση

Όλα τα πνευματικά δικαιώματα των αναρτηθέντων κειμένων καθώς και του οπτικοακουστικού υλικού που τα συνοδεύει ανήκουν στους νόμιμους κατόχους τους. Σκοπός του ιστολογίου δεν είναι το κέρδος.