Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Σκέψεις - Ερίνα Εσπιρίτου

Η ποίηση είναι ο τρόπος και ο σκοπός της ζωής μου. Είναι ο δρόμος και η ανακάλυψη της εσωτερικής ευτυχίας, είναι η αισθητική της ηθικής και η επαφή με τη δυναμική των λέξεων. Η ποίηση μιλά όταν οι ποιητές σιωπούν, όταν οφείλουν να ακούσουν την ψυχή να φτερουγίζει. Είναι η όαση στην έρημο της ζωής μας η σανίδα σωτηρίας την ώρα της καταστροφής η επιμονή, η υπομονή, το θράσος ο ήχος της σιωπής οι πιο ενδόμυχες σκέψεις μας.




Πρόσφατες αναρτήσεις
πρωινός περίπατος
τις στιγμές που η λογική με ξεπερνά
και η διαίσθηση επαληθεύεται







~Ημερολόγιο~

Σάββατο, 10:21μ.μ. έψαχνα στο δάσος να βρω πεσμένα κάστανα αυτή την εποχή δοκιμάζω τις αντοχές μου είναι σαν παλιές κλωστές εκτεθειμένες στον ήλιο ένα ολόκληρο καλοκαίρι  η βροχή με βοήθησε να επιστρέψω στο σπίτι εδώ όλα μοιάζουν αθώα και ανέπαφα                                              προς το παρόν  [ Ερίνα Εσπιρίτου]  






οι φωτογραφίες "μου"

Joyce Mansour - Όλα τα βράδια…

Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
την αγάπη μου σου διηγούμαι
στραγγαλίζω ένα λουλούδι
η φωτιά αργοσβήνει
χωνεμένη από θλίψη.
Μες στον καθρέφτη που η σκιά μου αποκοιμιέται
κατοικούνε πεταλούδες.
Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
μελετώ το μέλλον στων ετοιμοθάνατων
τα μάτια
την ανάσα μου ανακατώνω με της
κουκουβάγιας το αίμα
και με τους τρελούς μαζί η καρδιά μου
πιλαλάει κρεσέντο.



Τζόυς Μάνσουρ, 1928-1986(μτφ. Έκτωρ Κακναβάτος), “Κραυγές' (επιλογή), στον τόμο :δεν άνθησαν ματαίως. Ανθολογία υπερρεαλισμού, (επιμ. Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου), Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1980




Τα κενά - Ερίνα Εσπιρίτου

από καιρό ήθελα να σκοτώσω την καρδιά μου όλο με έμπλεκε σε καταστάσεις μέχρι που άρχισε και εκείνη να πονά
στο τέλος κατάλαβα πως την χρειάζομαι για να λέω πως ζω μπάλωσα τα κενά της  διόρθωσα τα στραβά της  τώρα κάθομαι μαζί της τα βράδια  και προσπαθώ να την αφουγκραστώ όλο κάτι μου λέει και όλο κάτι ζητά 


Κ. Π. Καβάφης - Τα παράθυρα

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.














Πρωί - Γιώργος Σεφέρης

Ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ ξεδίπλωσε τὸ μαῦρο πανὶ πλατιὰ καὶ τέντωσέ το ἄνοιξε τὰ μάτια καλὰ στύλωσε τὰ μάτια προσηλώσου προσηλώσου τώρα ξέρεις πὼς τὸ μαῦρο πανὶ ξεδιπλώνεται ὄχι μέσα στὸν ὕπνο μήτε μέσα στὸ νερὸ μήτε σὰν πέφτουνε τὰ βλέφαρα ρυτιδωμένα καὶ βουλιάζουνε λοξὰ σὰν κοχύλια, τώρα ξέρεις πὼς τὸ μαῦρο δέρμα τοῦ τυμπάνου σκεπάζει ὁλόκληρο τὸν ὁρίζοντά σου ὅταν ἀνοίξεις τὰ μάτια ξεκούραστος, ἔτσι. Ἀνάμεσα στὴν ἰσημερία τῆς ἄνοιξης καὶ τὴν ἰσημερία τοῦ φθινοπώρου ἐδῶ εἶναι τὰ τρεχάμενα νερὰ ἐδῶ εἶναι ὁ κῆπος ἐδῶ βουίζουν οἱ μέλισσες μὲς στὰ κλωνάρια καὶ κουδουνίζουνε στ᾿ αὐτιὰ ἑνὸς βρέφους καὶ ὁ ἥλιος νά! καὶ τὰ πουλιὰ τοῦ παραδείσου ἕνας μεγάλος ἥλιος πιὸ μεγάλος ἀπ᾿ τὸ φῶς.