Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Χορικό, Από Το «Το Βάθος Του Κόσμου» - Νικηφόρος Βρεττάκος

Χορικό
Ὑπάρχουνε λύπες πού κανείς δέν τίς ξέρει.
Ὑπάρχουνε βάθη πού δέν τ’ ἀνιχνεύει
ὁ ἥλιος. Ὄρη σιωπῆς περιβάλλουν τά χείλη.
Καί σιωποῦν ὅλοι οἱ μάρτυρες. Τά μάτια δέ λένε.
Δέν ὑπάρχουνε σκάλες τόσο μεγάλες
νά κατέβει κανείς ὡς ἐκεῖ πού ταράζεται
τοῦ ἀνθρώπου ὁ πυρήνας. Ἄν μιλοῦσε ἡ σιωπή,
ἄν φυσοῦσε, ἄν ξέσπαγε – θά ξερίζωνεν ὅλα
τά δέντρα τοῦ κόσμου.

[Χορικό, από το "το βάθος του κόσμου"]


Abend am Schleißheimer Kanal (1899) by Heinrich Kühn

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Εξομολόγηση ~ Ερίνα Εσπιρίτου

Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα στον ύπνο μου πως πετώ,
πως ανοίγω τα χέρια μου και τόσο απλά πετώ
και ήταν τόσο έντονο συναίσθημα και τόσο αληθινό, που άρχισα να το νιώθω και όταν δεν με είχε πάρει ακόμη ο ύπνος
νοητά άνοιγα τα χέρια - φτερά και πετούσα, πάνω από τους ανθρώπους, πάνω από τις άσχημες καταστάσεις, διόρθωνα ατέλειες και απέτρεπα λάθη και καταστροφές
χάριζα χάδια και φιλιά , σε ανθρώπους γυμνούς από αγάπη...
Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μου και κανένας άλλος. 
[25 Νοεμβρίου 2018] 




Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Μονάκριβή μου - Ναζὶμ Χικμέτ


Μονάκριβή μου ἐσὺ στὸν κόσμο
μοῦ λὲς στὸ τελευταῖο σου γράμμα:
«πάει νὰ σπάσει τὸ κεφάλι μου, σβήνει ἡ καρδιά μου,
Ἂν σὲ κρεμάσουν, ἂν σὲ χάσω θὰ πεθάνω».

Θὰ ζήσεις, καλή μου, θὰ ζήσεις,
Ἡ ἀνάμνησή μου σὰν μαῦρος καπνὸς
θὰ διαλυθεῖ στὸν ἄνεμο.
Θὰ ζήσεις, ἀδελφή με τὰ κόκκινα μαλλιὰ τῆς καρδιᾶς μου
Οἱ πεθαμένοι δὲν ἀπασχολοῦν πιότερο ἀπό ῾να χρόνο
τοὺς ἀνθρώπους τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα.

Ὁ θάνατος
Ἕνας νεκρὸς ποὺ τραμπαλίζεται στὴν ἄκρη τοῦ σκοινιοῦ
σὲ τοῦτον ῾δῶ τὸ θάνατο δὲν ἀντέχει ἡ καρδιά μου.
Μὰ νά ῾σαι σίγουρη, πολυαγαπημένη μου,
ἂν τὸ μαῦρο καὶ μαλλιαρὸ χέρι ἑνὸς φουκαρᾶ ἀτσίγγανου
περάσει στὸ λαιμό μου τὴ θηλειὰ
ἄδικα θὰ κοιτᾶνε μὲς στὰ γαλάζια μάτια τοῦ Ναζὶμ νὰ δοῦν τὸ φόβο.
Στὸ σούρπωμα τοῦ στερνοῦ μου πρωινοῦ
θὰ δῶ τοὺς φίλους μου καὶ σένα.
Καὶ δὲ θὰ πάρω μαζί μου κάτου ἀπὸ τὸ χῶμα
παρὰ μόνο τὴν πίκρα ἑνὸς ἀτέλειωτου τραγουδιοῦ.

Γυναίκα μου
Μέλισσά μου μὲ τὴ χρυσὴ καρδιὰ
Μέλισσά μου μὲ τὰ μάτια πιὸ γλυκὰ ἀπ᾿ τὸ μέλι
Τί κάθησα καὶ σοῦ ῾γραψα πὼς ζήτησαν τὸ θάνατό μου.

Ἡ δίκη μόλις ἄρχισε
Δὲν κόβουν δὰ καὶ στὰ καλὰ καθούμενα ἔτσι τὸ κεφάλι
ὅπως ἕνα γογγύλι.
Ἔλα, ἔλα, μή μου σκᾶς
Αὐτὰ εἶναι μακρινὰ ἐνδεχόμενα.
Ἂν ἔχεις τίποτα λεφτὰ
Ἀγόρασέ μου ἕνα μάλλινο σώβρακο
Μοῦ μένει ἀκόμα κείνη ἡ ἰσχιαλγία στὸ πόδι.

Καὶ μὴν ξεχνᾶς πὼς ἡ γυναίκα ἑνὸς φυλακισμένου
Δὲν πρέπει νά ῾χει μαῦρες ἔγνοιες.

 (ἀπόδοση: Γιάννης Ρίτσος)

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

~ Σκέψεις ~ Ερίνα Εσπιρίτου

οι σκέψεις των ανθρώπων κρίνονται στο δόλο
μόνο όταν είναι απαλλαγμένες, πετούν ελεύθερα
και κουρνιάζουν στις γραμμές του πενταγράμμου
εκεί με κλειστά τα μάτια του προσώπου
ανοίγουν τα μάτια της ψυχής 
φωτ.Eugène Atget’s ‘Saint Cloud (allée du parc)’ (1924).

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Ο Μουσικός της Σαν Μερί - Guillaume Apollinaire



«...χωρίς να κοιτάξουν πίσω τους
Χωρίς να λυπηθούν γι' αυτό που αφήσαν
Γι' αυτό που εγκατέλειψαν
Χωρίς να μετανιώσουν για τη μέρα τη ζωή και την ανάμνηση»

Μεταφρ. Μαρία Θεοφιλάκου







φωτ. Love at the Seaside — Atlantic City, N.J. between 1875-1905

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

~ Σκέψεις ~ Ερίνα Εσπιρίτου

αντέχεις να λες "σ' αγαπώ" και αυτό να σημαίνει "σε νοιάζομαι με όλο μου το είναι;"
χωρίς να περιμένεις
παρά μόνο να χαμογελάς στη σκέψη του
στις εικόνες που ζωγραφίζει η ερωτευμένη σου καρδιά 
αντέχεις να του χαρίσεις την προσωπική σου ολότητα; 
και να αποδεχθείς τη δική του, δίχως τις απαραίτητες διορθώσεις;
"σ΄αγαπώ" 
 

 

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Paul Eluard - Η Αγαπημένη

Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου
Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου
Έχει το σχήμα των χεριών μου
Έχει το χρώμα των ματιών μου
Βυθίζεται μες στη σκιά μου
Σα μια πέτρα στον ουρανό


Έχει τα μάτια της πάντ' ανοιχτά
Και δε μ' αφήνει σ' ύπνο να γείρω
Τα όνειρά της μέσα στο φως
Σβήνουν τον ήλιο
Με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ
Και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.


μετάφραση:Ελένη Βακαλό


 


The Beloved

She is standing on my eyelids
And her hair is wound in mine,
She has the form of my hands,
She has the colour of my eyes,
She is swallowed by my shadow
Like a stone against the sky

Her eyes are always open
And will not let me sleep.
Her dreams in broad daylight
Make the suns evaporate
Make me laugh, cry and laugh,
Speak with nothing to say
 
 
 
 
 
 
 
 


Διαβάστηκαν...

Δήλωση

Όλα τα πνευματικά δικαιώματα των αναρτηθέντων κειμένων καθώς και του οπτικοακουστικού υλικού που τα συνοδεύει ανήκουν στους νόμιμους κατόχους τους. Σκοπός του ιστολογίου δεν είναι το κέρδος.