Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Ηλίας Μάρκος - Δευτέρα ο χρόνος


Να έρχομαι κοντά σου
να είναι Δευτέρα και να έρχομαι
μέσα από τους παγωμένους δρόμους
που χάθηκαν στην θύελλα της Κυριακής
με τις τσέπες του παλτού γεμάτες μνήμες
που έχει οξειδώσει η ξέφρενη μαρμαρυγή του χρόνου
και το στήθος μου σε βαθιά καταστολή
για να ξεχειμωνιάζουν οι πυρετοί της έλλειψης σου
και τα ναυαγισμένα παιδικά μας όνειρα
στα ξέφτια του βιβλίου που γράψαμε μαζί
ξέρω πως ίσως παραξενευτείς
να έρχομαι με την πρώτη πανσέληνο του Γενάρη
με τον φόβο μου γυμνό κι ανεξερεύνητο
και την εύθραυστη ηλικία
στην σκοτεινή σκοτεινή πλευρά της σελήνης σου
να έρχομαι μου είναι τόσο απαραίτητο
κι ας μη σε βρίσκω εκεί που κατοικείς
σαν σολομός να έρχομαι μαγνητικά
βαθιά στην πηγή του ποταμιού σου
σαν σε γύρο του θανάτου
με την μοτοσυκλέτα μου να στροβιλίζομαι
να γίνω για πάντα ο τυχερός
στο αστρικό σου πεδίο κομήτης
και να ναι Δευτέρα ο χρόνος
και το στήθος μου σε βαθιά καταστολή.






Η Λήδα και ο κύκνος, Ψηφιδωτό του 3ου αιώνα π.Χ. από την Παλαίπαφο της Κύπρου.





Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Χορικό, Από Το «Το Βάθος Του Κόσμου» - Νικηφόρος Βρεττάκος

Χορικό
Ὑπάρχουνε λύπες πού κανείς δέν τίς ξέρει.
Ὑπάρχουνε βάθη πού δέν τ’ ἀνιχνεύει
ὁ ἥλιος. Ὄρη σιωπῆς περιβάλλουν τά χείλη.
Καί σιωποῦν ὅλοι οἱ μάρτυρες. Τά μάτια δέ λένε.
Δέν ὑπάρχουνε σκάλες τόσο μεγάλες
νά κατέβει κανείς ὡς ἐκεῖ πού ταράζεται
τοῦ ἀνθρώπου ὁ πυρήνας. Ἄν μιλοῦσε ἡ σιωπή,
ἄν φυσοῦσε, ἄν ξέσπαγε – θά ξερίζωνεν ὅλα
τά δέντρα τοῦ κόσμου.

[Χορικό, από το "το βάθος του κόσμου"]


Abend am Schleißheimer Kanal (1899) by Heinrich Kühn

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2018

Εξομολόγηση ~ Ερίνα Εσπιρίτου

Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα στον ύπνο μου πως πετώ,
πως ανοίγω τα χέρια μου και τόσο απλά πετώ
και ήταν τόσο έντονο συναίσθημα και τόσο αληθινό, που άρχισα να το νιώθω και όταν δεν με είχε πάρει ακόμη ο ύπνος
νοητά άνοιγα τα χέρια - φτερά και πετούσα, πάνω από τους ανθρώπους, πάνω από τις άσχημες καταστάσεις, διόρθωνα ατέλειες και απέτρεπα λάθη και καταστροφές
χάριζα χάδια και φιλιά , σε ανθρώπους γυμνούς από αγάπη...
Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μου και κανένας άλλος. 
[25 Νοεμβρίου 2018] 




Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018

Μονάκριβή μου - Ναζὶμ Χικμέτ


Μονάκριβή μου ἐσὺ στὸν κόσμο
μοῦ λὲς στὸ τελευταῖο σου γράμμα:
«πάει νὰ σπάσει τὸ κεφάλι μου, σβήνει ἡ καρδιά μου,
Ἂν σὲ κρεμάσουν, ἂν σὲ χάσω θὰ πεθάνω».

Θὰ ζήσεις, καλή μου, θὰ ζήσεις,
Ἡ ἀνάμνησή μου σὰν μαῦρος καπνὸς
θὰ διαλυθεῖ στὸν ἄνεμο.
Θὰ ζήσεις, ἀδελφή με τὰ κόκκινα μαλλιὰ τῆς καρδιᾶς μου
Οἱ πεθαμένοι δὲν ἀπασχολοῦν πιότερο ἀπό ῾να χρόνο
τοὺς ἀνθρώπους τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα.

Ὁ θάνατος
Ἕνας νεκρὸς ποὺ τραμπαλίζεται στὴν ἄκρη τοῦ σκοινιοῦ
σὲ τοῦτον ῾δῶ τὸ θάνατο δὲν ἀντέχει ἡ καρδιά μου.
Μὰ νά ῾σαι σίγουρη, πολυαγαπημένη μου,
ἂν τὸ μαῦρο καὶ μαλλιαρὸ χέρι ἑνὸς φουκαρᾶ ἀτσίγγανου
περάσει στὸ λαιμό μου τὴ θηλειὰ
ἄδικα θὰ κοιτᾶνε μὲς στὰ γαλάζια μάτια τοῦ Ναζὶμ νὰ δοῦν τὸ φόβο.
Στὸ σούρπωμα τοῦ στερνοῦ μου πρωινοῦ
θὰ δῶ τοὺς φίλους μου καὶ σένα.
Καὶ δὲ θὰ πάρω μαζί μου κάτου ἀπὸ τὸ χῶμα
παρὰ μόνο τὴν πίκρα ἑνὸς ἀτέλειωτου τραγουδιοῦ.

Γυναίκα μου
Μέλισσά μου μὲ τὴ χρυσὴ καρδιὰ
Μέλισσά μου μὲ τὰ μάτια πιὸ γλυκὰ ἀπ᾿ τὸ μέλι
Τί κάθησα καὶ σοῦ ῾γραψα πὼς ζήτησαν τὸ θάνατό μου.

Ἡ δίκη μόλις ἄρχισε
Δὲν κόβουν δὰ καὶ στὰ καλὰ καθούμενα ἔτσι τὸ κεφάλι
ὅπως ἕνα γογγύλι.
Ἔλα, ἔλα, μή μου σκᾶς
Αὐτὰ εἶναι μακρινὰ ἐνδεχόμενα.
Ἂν ἔχεις τίποτα λεφτὰ
Ἀγόρασέ μου ἕνα μάλλινο σώβρακο
Μοῦ μένει ἀκόμα κείνη ἡ ἰσχιαλγία στὸ πόδι.

Καὶ μὴν ξεχνᾶς πὼς ἡ γυναίκα ἑνὸς φυλακισμένου
Δὲν πρέπει νά ῾χει μαῦρες ἔγνοιες.

 (ἀπόδοση: Γιάννης Ρίτσος)

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

~ Σκέψεις ~ Ερίνα Εσπιρίτου

οι σκέψεις των ανθρώπων κρίνονται στο δόλο
μόνο όταν είναι απαλλαγμένες, πετούν ελεύθερα
και κουρνιάζουν στις γραμμές του πενταγράμμου
εκεί με κλειστά τα μάτια του προσώπου
ανοίγουν τα μάτια της ψυχής 
φωτ.Eugène Atget’s ‘Saint Cloud (allée du parc)’ (1924).

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Ο Μουσικός της Σαν Μερί - Guillaume Apollinaire



«...χωρίς να κοιτάξουν πίσω τους
Χωρίς να λυπηθούν γι' αυτό που αφήσαν
Γι' αυτό που εγκατέλειψαν
Χωρίς να μετανιώσουν για τη μέρα τη ζωή και την ανάμνηση»

Μεταφρ. Μαρία Θεοφιλάκου







φωτ. Love at the Seaside — Atlantic City, N.J. between 1875-1905

Διαβάστηκαν...

Δήλωση

Όλα τα πνευματικά δικαιώματα των αναρτηθέντων κειμένων καθώς και του οπτικοακουστικού υλικού που τα συνοδεύει ανήκουν στους νόμιμους κατόχους τους. Σκοπός του ιστολογίου δεν είναι το κέρδος.