Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Γενς Πήτερ Γιάκομπσεν - Νιλς Λυν (απόσπασμα)

Το να μαθαίνει κανείς είναι τόσο όμορφο όσο και το να ζει. 
Μη φοβάστε μήπως η ατομικότητά σας απορροφηθεί από πνεύματα πιο μεγάλα από το δικό σας. Μην στέκεστε ζηλότυπα πάνω από την ιδιομορφία σας, μην μένετε σε απόσταση από όλα αυτά που με την δύναμή τους υπάρχει φόβος να πνίξουν το ταλέντο σας. Τα ιδιότυπα χαρακτηριστικά που χάνει κανείς στη διαδικασία ανάπτυξης του πνεύματος δε μπορεί να είναι παρά μια ατέλεια, ένα βλαστάρι καταδικασμένο να καταστραφεί, πρωτότυπο μονάχα γιατί είναι αρρωστημένο. Οτιδήποτε είναι υγιές θα επιζήσει και θα μεγαλώσει.
[σελ.129]


 η φωτογραφία μου είναι τραβηγμένη στην είσοδο της
Ιερά Μονής Αγίου Γεωργίου Φενεού



Δημητρης Γ. Παπαστεργίου - Μικρές φλόγες στην ομίχλη

Τέλος οι αναπτήρες.
 Όλα με σπίρτο στο εξής:   
τα καντήλια των νεκρών,  
τα τσιγάρα των περαστικών.

Στο άναμμα, θα έρχονται συχνότερα στη μνήμη
φούρνοι, ευχές,γλέντια παλιά·
έγνοιες της μάνας -
τι θα φάμε, πώς θα ζεσταθούμε.

Κέδρων και πεύκων μυρωδιές
κουβέντα θα μου πιάνουν.
Φωνές αγαπημένες
θα θυμούνται τ' όνομά μου

μες στην αιθάλη του μυαλού
που μπουσουλώντας όλα τα σκεπάζει.



[ από τη συλλογή Έλαβον, 2017]



 Χρήστος Μποκόρος















Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Γ. Σεφέρης, Γράμματα στη Μαρώ - Έρωτας δι' αλληλογραφίας,

«Όλες αυτές τις μέρες σε συλλογίζομαι χωρίς μια στιγμή διακοπή. Κάθε δουλειά με συνέχεια μού είναι αδύνατη. Είσαι εκεί πάντα μπροστά στα μάτια μου, με κρατάς προσηλωμένο. Κάποτε μέσα στην αδειανή μου παλάμη έρχεται κι ακουμπά το μικρό σου στήθος. Είναι ένας βαθύς και μυτερός πόνος ως την άκρη της καρδιάς»

«…μου λείπεις. Σε πήρε το τραίνο και σε πάει όλο και πιο μακριά. Μια βραδιά χαμένη, χαμένη αφού δεν είσαι κοντά μου…»

«αν μπορώ να σου δώσω μια μικρή χαρά, πρέπει να σου τη δώσω αμέσως. Μακάρι κάθε μέρα να μπορούσα. Κάθε μέρα ως την τελευταία στιγμή. Μ’ έκανες να σκεφτώ ένα πράγμα που σκεπτόμουν πολύ λίγο άλλοτε, την ευτυχία»

«και μαζί να ήμασταν από το πρωί ως το βράδυ, δε θα έφτανε. Θα έπρεπε να καταπιεί ο ένας τον άλλον. Κι όλα αυτά είναι υπερβολικά φρικαλέα για να μ’ αρέσουν»

«θα ήθελα τρεις μέρες κοντά σου χωρίς λέξη. Λέξη…»

«φοβούμαι μήπως συνηθίσω έτσι πάντα από μακριά να σ αγαπώ..»

«…σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο που ήθελα να πω και μ έκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη…»
«δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι, δε θα σου τις έγραφα, αν δε με παρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω και για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω απ’ όλα-κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα»

Έρωτας δι' αλληλογραφίας, Γ. Σεφέρης, Γράμματα στη Μαρώ




 Η Μαρώ στο Κτήμα Τομπάζη. 1938.

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Λευτέρης Πούλιος



ΤΟ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ

Είμαι δεσμώτης κάτω από την υψηλή δικαιοσύνη ενός
χαμόγελου και θλίβομαι άμετρα για τον πλανήτη
που 'χασε όλη την αγνότητα
λουσμένος στον κατακλυσμό της ανθρώπινης μωρίας.
Φτηνά ή ακριβά όλα πουλιούνται. Καθετί γίνεται
για να πουληθεί και να πουληθεί γρήγορα.
Ο άνεμος και το κύμα από τους εμπόρους πουλήθηκαν.
Ό,τι γεύτηκαν η ευγένεια και το έγκλημα, ό,τι γνωρίζει
ο έρωτας και η καθημερινή επιθυμία των όχλων,
έχει πουληθεί. Ό,τι η τέχνη
και η επιστήμη αναγνώρισαν, έχει πουληθεί.
Οι ξαναμμένες κραυγές των οδών, εφαρμογές
και ιδέες έχουν πουληθεί. Κάθε πράμα
έχει την αξία του στην αγορά. Τα βρόμικα
εσώρουχα της Μπαρντό αξίζουν όσο ένας Ρέμπραντ.
Η αναρχία των μαζών προβάλλεται στις βιτρίνες
των καταστημάτων. Έχουν πουληθεί τρελά μυστικά
για κάθε ακολασία.
Όλοι δίνουν νωρίς την παραγγελιά τους.

(Από τη συλλογή Ο γυμνός ομιλητής)









 ΜΠΑΛΩΝΩ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΟΥ

Μπαλώνω τα φτερά μου
για μια πτήση στο καθαρό φως.
Σκέψεις σαν ακόρεστος τίγρης.

Η καρδιά μου μες στη μιζέρια,
παλμοί του ουρανού πριν το χάραμα.

Με σκάβει ο πόνος
κι η πίκρα της ζωής με διώχνει. 


[Το διπλανό δωμάτιο (1998) Κέδρος]





Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Amy Lowell - Αδέξιος

Λάμπεις στην καρδιά μου
σαν τις φλόγες αμέτρητων κεριών.
Όταν όμως πάω να ζεστάνω τα χέρια μου,
η αδεξιότητά μου αναποδογυρίζει το φως,
και σκοντάφτω
πάνω στο τραπέζι και τις καρέκλες.



σελ.65
Χάρης Βλαβιανός (εισαγωγή-μετάφραση), «Ανθολογία ερωτικής ποίησης – Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), εκδ. Πατάκη
 
 
 
 
 
 
 Cy Twombly studio