Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

[Εξομολόγηση - Erina Espiritu]

κάθε που μ' αγγίζεις
αλλάζω σχήμα
αλλάζω υπόσταση και λόγο
η προσοχή που σου ζητώ
είναι για το δικό σου το σωσμό
να προλάβω τον ήχο 
του αφανισμού
καθώς θα σκίζει 
το βουβό αέρα






Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

[Ίαση] - 27/11/2016 - Erina Espiritu

ακούμπησε τα χέρια σου
στο παγωμένο τζάμι
και εγώ θα σε κοιτώ
καθώς το ίδιο αδίκημα με το δικό σου
θα διαπράττω
κι όταν το αποτύπωμά σου
σβήσει
σε πόνο μεγάλο
θα βρεθούμε
μα θα ΄ναι τέτοια η ανάμνηση
που θα μας ανασταίνει
κάθε νύχτα
την ώρα που τα αστέρια ανατέλλουν
και όταν την αυγή θα ξεψυχούμε
πάλι ευτυχισμένοι θα ΄μαστε
γιατί ο σπόρος της αγάπης
θα βλασταίνει από τα δάκρυά μας
ακούμπησε τα χέρια σου
στο παγωμένο τζάμι
και εγώ θα σε κοιτώ

[Ίαση] - 27/11/2016





 η φωτογραφία είναι απόπειρα δική μου







Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Είμαστε μόνοι μας - Erina Espiritu

θα ζούσα την κάθε  στιγμή για χάρη σου, 
θα λάτρευα το αεράκι που σε δροσίζει και 
θα 'κανα σκιά με τα χέρια μου να ξαποστάσεις 
τα μεσημέρια του καλοκαιριού.

είμαστε μια σκέψη στο άπειρο
μια βαρκάδα κάτω απ΄το φως της σελήνης
είμαστε μόνοι μας
χαμένοι 
με χαλασμένη πυξίδα 

θα ζούσα στην άκρη του ονείρου σου
και εσύ κατάλαβες 
στην άκρη του κόσμου
από τότε έχω να σε δω





Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Ποιος νοιάζεται - Erina Espiritu

Είμαστε αναλώσιμοι και χρήσιμοι
Σαν τις ασφάλειες στον πίνακα του ρεύματος
Που δεν μπορούμε χωρίς αυτές σαν καούν
Μα τις αντικαθιστούμε αμέσως
Και αλίμονο αν δεν ήταν και έτσι.

Δεν αντέχεται η θλίψη, ούτε και η στεναχώρια
Ποιος νοιάζεται για τον θάνατο;
Ποιος μάχεται για τη ζωή;
Πώς να αντέξεις ένα προσωπικό δράμα που δεν σ΄αφορά;

Έτσι η γη γυρίζει
Ο ήλιος ανατέλλει πριν να δύσει ή... μετά;
Το φεγγάρι αδειάζει και γεμίζει
Και τ΄άστρα που μου έταξες ακόμα κρέμονται στον ουρανό



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ - Erina Espiritu

Οι άνθρωποι γεννιούνται και κουβαλάνε από τις πρώτες ώρες της σύλληψής τους γονιδιακές καταβολές. Σύμπλεγμα δύο άλλων ανθρώπων, που με τη σειρά τους είναι πρωτίστως δημιουργήματα και κατ' επέκταση δημιουργοί.

Διαδρομή ήδη προγραμματισμένη, έμβρυο, παιδί, λανθάνουσα περίοδος, εφηβεία, ώριμη ηλικία, γηρατειά. Και σε όλη αυτή την πορεία, εξωτερικοί παράγοντες, εμπειρίες, επιθυμίες, ένστικτα, κοινωνία, ήθη, οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον διαμορφώνουν την προσωπικότητα του ατόμου.

Γεννιέσαι και από το πρώτο λεπτό δρας βάση ενστίκτου, πεινάς, πονάς, κρυώνεις, και απαιτείς να καλύψεις τις ανάγκες σου. Μεγαλώνοντας, το ένστικτο αρχίζει να καλύπτεται από το πρέπει, το σωστό, τους κανόνες, τα θέλω, τις προσδοκίες της οικογένειας, των φίλων, την ανάγκη της αποδοχής από τους συγκατοίκους σου στον πλανήτη "γη".

Οι επιθυμίες δεν σταματάνε κι η ανάγκη της ευχαρίστησης οδηγεί τον άνθρωπο να θέλει και να απαιτεί. Όταν όμως το θέλω μας βρίσκεται απέναντι στα θέλω των άλλων; Όταν η ευχαρίστησή μας προκαλεί δυστυχία ακόμα και στα πιο αγαπημένα μας πρόσωπα; Πώς ενεργεί τότε το μυαλό; Ποιες παραμέτρους και όρια παρακάμπτει, μέχρι να ικανοποιήσει τη λίμπιντό του; Το "εγώ" του κάθε ανθρώπου έχει και τη δική του δυναμική. Για κάποιους αποτελεί θετικό εξισορροπιστή και για άλλους μοναδικό κριτήριο και έναυσμα για κάθε επιλογή και απόφαση.

Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση, θα προτιμήσουν να παρακάμψουν τα θέλω τους, προς ικανοποίηση των άλλων, έτσι νιώθουν ασφάλεια και αποδοχή. Επίσης ο φόβος δρα καταλυτικά στην αδυναμία έκφρασης των δικών τους επιθυμιών και αναγκών. Ζουν ως χαμαιλέοντες και εναρμονίζονται απόλυτα με τον περίγυρό τους, ακόμα και στην εξωτερική τους εμφάνιση, τρόπο ομιλίας, κίνησης, ντυσίματος. Έτσι εναρμονισμένοι μέσα σε ομάδες, προσπαθούν να ικανοποιηθούν από τα περισσεύματα χαράς. Υπάρχουν όμως και αυτοί που προτιμούν να χαθούν παντελώς μες την ανωνυμία τους, τη σιωπή και την άβουλη ύπαρξή τους.

Τα άτομα με ισχυρή προσωπικότητα από την άλλη,  αδιαφορούν για τα κοινωνικά "πρέπει", ακολουθούν τις επιθυμίες και τις ορμές τους και βασικός στόχος είναι η ευχαρίστηση και η διατήρηση της ζωής σε ένα επίπεδο ικανοποίησης των ενορμήσεών τους. Ασυνείδητα πάθη γίνονται οδηγός στον δρόμο καλλιέργειας ισχυρής αυτοπεποίθησης.

Άνθρωποι με ιδιαίτερα ψυχικά και πνευματικά χαρακτηριστικά μας περιβάλλουν (και εμείς εκείνους) και καλούμαστε να "ζήσουμε". Να θέλουμε! Αυτό το θέλω που ξεπετιέται από παντού, δεν δαμάζεται και δεν ικανοποιείται εύκολα. Σε πιέζει, σε οδηγεί, σε διαμορφώνει. Πόσο ουτοπικό θα ήταν να μπορείς να φτάσεις σε σημεία κορεσμού της ψυχής και του πνεύματος χωρίς παράπλευρες απώλειες(;) Πόσο ιδανικό σενάριο παιδικού παραμυθιού με το επιθυμητό και προσδοκώμενο τέλος(;)

Και πόσο δύσκολη συνάμα φαντάζει αυτή η μικρή λέξη για κάποιους ανθρώπους. Να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν, να ευχαριστηθούν, να καλυφθούν, να εξυψώσουν την ψυχική τους ευεξία, να περιορίσουν το στρες και να ενισχύσουν την ποιότητα ζωής τους. Με μια μικρή μόνο λέξη: "θέλω", μικρή μα τόσο ηχηρή, τόσο δυνατή και καταλυτική!






Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Σκέψεις - Erina Espiritu

Ακόμα και γυμνή 
η τρυφερή σου σάρκα 
πιο ιερή φαντάζει  
από όλες τις χαρές του κόσμου 

Εδουάρδος Μανέ, Γεύμα στη χλόη, 1863, ελαιογραφία, Παρίσι, Musee d’ Orsay





μες το καταχείμωνο
απλώνεις τα δάχτυλά σου
 κόβεις αγριολούλουδα
σελιδοδείκτες στα όνειρά μας


 

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

18/11/2016 - Erina Espiritu

Ξύπνησα ξαφνικά 
μες τη νύχτα
απ΄τα ουρλιαχτά της
βγήκα στο δρόμο 
χωρίς φόβο
το είχα ξανακάνει κάποτε για τον ίδιο λόγο
για τον δικό της λόγο. 
Βρέθηκα μπροστά σ΄ ένα πηγάδι
δεν έχασα καιρό
έδεσα το λαιμό μου 
σε σχοινί που έφτιαξα απ΄ τα μαλλιά μου
και βυθίστηκα.
Τα μάτια περίσσευαν 
και έτσι τα άφησα πίσω μου
χωρίς να νοιαστώ  για τα θηρία που παραμόνευαν 
σαν τα κοράκια πάνω από τέτοιες καταστάσεις.
Ήταν το κάλεσμα μαγικό
και η αίσθηση μεθυστική.
Ένα χαμόγελο χαράχτηκε
στο πρόσωπο χωρίς τα μάτια 
και μια καρδιά άρχισε να χτυπά
σαν έμβρυο στην όγδοη εβδομάδα της ζωής του.
Κι όταν άρχισαν τα ρούχα να μουσκεύουν 
και να γεμίζουν οι φλέβες  από το νερό σου 
τότε θυμήθηκα τα λόγια σου
"ιαματική κατάληξη 
ή μήπως τραγική;" 

[Ίαση] - 18/11/2016








Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Λευκή Σελίδα - Erina Espiritu

Λευκές κόλλες χαρτιού
λόγια χιλιοειπωμένα
για την αγάπη, τον έρωτα, το πρώτο φιλί

τις σταγόνες και τον ήχο της βροχής
την αλμύρα της μάγισσας θάλασσας
του ποταμιού την αδιάκοπη ροή

το γυναικείο κορμί που διψά
το λάγνο βλέμμα που σε μεθά
το άρωμα στα τσαλακωμένα σεντόνια κι ένα κενό μαξιλάρι
το τυχαίο άγγιγμα
την πείνα της σάρκας
τις μύχιες σκέψεις
τα υγρά μάτια
τις κομμένες ανάσες
την απουσία
την σκέψη που οργιάζει
τα αδάμαστα όνειρα
το νου που ταξιδεύει

το σημαδεμένο χαμόγελο που στάζει γλύκα
το παιδί, που ζει ακόμα μες τα χαλάσματα της τύχης του
την παλιά γειτονιά
τους άγνωστους περαστικούς που βουίζουν σα μελίσσι
τους αδικοχαμένους φίλους που προσμένουν το δάκρυ
τις χαμένες πατρίδες να στέκουν γυμνές κάτω από αχόρταγα βλέμματα
τα ξεθωριασμένα ιδανικά
το άγνωστο μέλλον που τρέχει πάντα ένα βήμα πιο γρήγορα από σένα
το προκαθορισμένο τέλος

πώς να γεμίσεις μια σελίδα με φως
πώς να γιατρέψεις μια πονεμένη ψυχή
πώς να δαμάσεις έναν ανήσυχο νου
πώς να χορτάσεις τις ορμές



η φωτογραφία είναι δίκη μου_Αύγουστος 2016







Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

Σκέψεις - Erina Espiritu



Οι άνθρωποι επιθυμούν να έχουν ουρά

να την κουνάνε όταν χαίρονται

και να μπαίνει στα σκέλια όταν της φωνάζουν

να σέρνεται στην άσφαλτο και να κάνει θόρυβο

οι άνθρωποι θα ΄θελαν ουρά από ανθρώπους

να τους ακολουθεί και να τους υπακούει

να τους κάνει τα χατίρια και να διώχνει τα παράσιτα

οι άνθρωποι μπέρδεψαν τους ανθρώπους

και τώρα κάνουν κύκλους γύρω από τον εαυτό τους

να δαγκώσουν την ουρά που τους ακολουθεί