Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Στο τέλος του Αυγούστου - Erina Espiritu


Το καλοκαίρι έφυγε ξαφνικά 
δεν σταμάτησε, έφυγε...
Την νιώθω γυναίκα, νεαρό κορίτσι 
που μες του Ιούνη τις πρώτες ζέστες 
άφησε τα μαλλιά της ελεύθερα 
να γίνουν ένα με το κύμα,
τα πόδια της λευκά 
και τα χείλη της ορθάνοιχτα να πίνουν την αλμύρα.
Σιγοτραγουδά μέσα στα αλώνια 
και τρώει φρούτα ώριμα.
Τις νύχτες σκαρφαλώνει στα αστέρια 
και παίζει με το φεγγάρι,
του λέει μυστικά και εκείνο 
της χαρίζει την ολότητά του.
Λίγο πριν το τέλος του Αυγούστου
μου γύρισε την πλάτη,
φάνηκε να έχει παράπονα 
κι ας είχα κάνει σχέδια μαζί της.
Δεν σταμάτησε ούτε μια στιγμή 
να της εξηγήσω, να της αλλάξω γνώμη.
Θα ΄θελα να την φωνάξω πίσω,
να την τραβήξω από τα χέρια,
να βουτήξω το κεφάλι μου μες τα μαλλιά της,
να φυλακίσω το άρωμά της.
Ανάθεμα στην πραγματικότητα,
δεν αφήνει περιθώρια 
ούτε δίνει δεύτερες ευκαιρίες.
Κρατώ στα χέρια μου δυο βότσαλα
και μια φωτογραφία,
ξεχνώ τον πόνο μου και ελπίζω 
ο χρόνος να κυλήσει 
φυσιολογικά
μέχρι να φανεί ξανά στο τέλος του Μαγιού.




  Η φωτογραφία είναι του Λευτέρη Μιαούλη "Υδρούσσα" 
και τον ευχαριστώ θερμά
https://www.facebook.com/profile.php?id=100007493880813




      

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Ευτυχώς δεν λείπει τίποτα - Erina Espiritu

Πρέπει να αποφεύγω τις στεναχώριες,
τις απογοητεύσεις και τις συγκινήσεις,
γράφει η συνταγή του γιατρού.
Κυρίως τις συγκινήσεις,
εκτός κι αν προέρχονται από υπερβολική "δόση" αγάπης.
Κι όταν συμβαίνει η αγάπη, πώς να την αρνηθείς,
πώς να την αποφύγεις,
αντιθέτως την ρουφάς με όλο σου το είναι,
με κάθε κύτταρό σου!

Έτσι χαζορομαντική και αθεράπευτα ειλικρινής,
αγαπώ εύκολα, συμπαθώ ανελέητα
και μου είναι αδύνατον να μισήσω ανθρώπινη ύπαρξη,
όσο κι αν θυμώσω, όσο κι αν πληγωθώ.
Τότε πώς θα γίνω επαναστάτης;

Μηχανικές σιωπές, χαμόγελα,
ματιές, ησυχίες, ξανά χαμόγελα.
Επαναληπτικές ριπές... άδικες!

Να  βάλεις το ραδιόφωνο στην διαπασών,
να χορέψεις λες και έχεις πιει το πιο γλυκό πιοτό,
να κλείσεις τα μάτια,
να σηκώσεις τα χέρια, να τα αφήνεις να πηγαινοέρχονται,
λες και σπάσανε, λες και δεν υπάρχουν πια σύνδεσμοι.

Σαν μεθυσμένος να πέφτεις πάνω στους τοίχους,
να σπας, να ανοίγουν χαραμάδες στην ψυχή,
στην καρδιά, μπας και ξελαφρώσει.
Να χαράζει το κρανίο, να βγουν οι σκέψεις,
εκείνες οι ενδόμυχες που σε βασανίζουν,
να αδειάσεις απ' τα όνειρα.

Στο τέλος καταρρέεις, μαζεύεις τα κομμάτια σου προσεκτικά, ευτυχώς δεν λείπει τίποτα...
Να με συγχωρείς συχνά και με μεγαλοσύνη.




 

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Το θαύμα - Erina Espiritu

Ξύνω τα μολύβια μου
Ξανά και ξανά…
Τα δοκιμάζω στο χαρτί
Κενό
Δεν ματώνουν
Δεν μιλούν
Δεν βγαίνουν οι λέξεις
Μετανιώνω την στιγμή που πίστεψα στο θαύμα.

Φταίει το διάστημα που ζούσα
Παρέα με την μοναξιά
Δεν χρειαζόταν να μιλάμε
Με κοίταγε πάντα σαν μάνα άπονη
Και μου πέταγε ξερά απομεινάρια
Χαμογελούσε βλέποντάς με να πεινάω και να παλεύω με τους φόβους μου
Ο ιδρώτας μου μύριζε παραίτηση
Και εκείνη το απολάμβανε.

Κάθε που έχανα την υπομονή μου
Της έμπηγα τα νύχια μου και την ξέσκιζα
Περίμενα να δω το αίμα της
Τα σωθικά της
Κάτι που να δείχνει την υπεροχή μου πάνω της
Τίποτα
Εκείνη ίσιωνε τα κουρέλια της
Όρθωνε το ανάστημά της
Και μου άπλωνε τα άσπρα χαρτιά
Που περίμεναν μια λέξη
¨το κάνω για το καλό σου¨ έλεγε και με έπαιρνε αγκαλιά.

Δεν θυμάμαι να έχω νιώσει μεγαλύτερη ανάγκη
Κλείνω τα μάτια μου και μεταφέρομαι στα χέρια της 
Νιώθω ασφάλεια και οικειότητα 
Η δύναμη της συνήθειας  μας κέρδισε







Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Λύτρωση - Erina Espiritu



Ανάμεσα στις στήλες της κεντρικής εισόδου
Διατηρώ μια αυστηρότητα
Είναι που πολλές φορές, η υπερβολή στα όνειρα, μου έστησε καρτέρι
Και με τιμώρησε σκληρά

Ζητάς μια μεταμόρφωση
Να την βαφτίσεις με τα υγρά του κορμιού σου
Να την εξαγνίσεις

Μοιάζεις στον έρωτα
Με χείλη φωτιές που καίνε
Και η ανάσα σου να συνοδεύει τις φλεγόμενες σάρκες
Έχουν το χρώμα φρούτου απαγορευμένου

Δεν υπάρχει λύτρωση χωρίς την ολοκλήρωση
Που λειτουργεί επιβραδυντικά 
στις αναδυόμενες καταστροφές της πύρινης ματιάς σου 










































Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Λίγο από ζωή - Erina Espiritu

Ήρθαν τα χρόνια της φτώχειας και της ανέχειας
τόσο δυσκολευόμασταν
να βρούμε κανένα ψιλό στις τσέπες μας
που τις αφήσαμε να τρυπήσουν
για να γλιστράνε και να πέφτουν
να ακούμε τον ήχο στο πάτωμα.
Κάποτε δεν ζούσαμε χωρίς μουσική
είχαμε ανάγκη τους στίχους τραγουδιών
να λέμε “σ΄αγαπώ”, “σε μισώ”
να εννοούμε και να ερμηνεύουμε
τα πάθη και τα θέλω.
Αρχίσαμε και τις εκπτώσεις
τα κάναμε όλα μισά
μισό κιλό
μισή μερίδα
μισές ματιές
μισή αλήθεια
και λίγο από ζωή.
Στο διπλανό διαμέρισμα
ήρθε ένα ζευγάρι ερωτευμένων
και αυτοί με εκπτώσεις ζουν
όλα τα μοιράζονται
το φιλί
το κρεβάτι τους
την αγκαλιά
την αγάπη.
Τους ακούω τα βράδια να λένε τραγούδια
τα ξημερώματα ακούω τις ανάσες τους
και κάθε πρωί βλέπω τα όνειρά τους να ζωγραφίζουν
ήλιους στο παραθύρι τους.
Το δικό μας
αν και έσπασα τις γρίλιες
έχει πάντα συννεφιά. 



 

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

[Ποιος νοιάζεται για τα σύκα;] - Erina Espiritu

 
 
 
 
-Σήκω! Σήμερα θα μαζέψουμε τα σύκα από το σπίτι της γριάς απέναντι!
 
Φώναζε και ξαναφώναζε ο αδερφός μου από τα χαράματα.
 
-Την είδα χτες που έφυγε για την Αθήνα, κάποιον γάμο έχουν και το πεδίο θα ‘ναι καθαρό!
 
Μα τι με θες εμένα μουρμούριζα απέξω μου και από μέσα μου, τι με θες μωρέ αφού δεν μου αρέσουν τα σύκα! Τι περίεργο φρούτο και αυτό, ποιος να το περίμενε πως μέσα του θα ‘ταν μέλι! Έτσι δεν λέγαν όλοι; Μου φέρανε κάτι σύκα σκέτο μέλι! Που το είδανε το μέλι ήθελα και εγώ να δω, αλλά μόνο κάτι σπόρια έβλεπα και μια ζουμερή σάρκα, πορτοκαλοκόκκινη!
 
Σηκώθηκα τελικά και όχι για τα σύκα, αλλά γιατί στο πλιάτσικο θα συμμετείχε και η Αννούλα από την απέναντι γειτονιά.
 
-Άντε τελείωνε, με τράβαγε από την μπλούζα ο αδερφός μου καθώς έβρεχα και χτένιζα τα μαλλιά μου μπροστά από τον καθρέφτη. Από το μικρό παράθυρο έμπαινε το πρώτο φως του ήλιου και εγώ έβλεπα την μορφή της Αννούλας να τρώει γινωμένα σύκα και να τα ρουφά με τα χειλάκια της!… αλλά αυτός ο κακορίζικος ο αδερφός μου δεν έλεγε να σταματήσει τις φωνές και κάπου εκεί η Αννούλα χάθηκε μες τa καταπράσινα φύλλα της συκιάς.
 
Φτάνοντας στο σπίτι της γριάς είδα πως τα άλλα παιδιά είχαν ήδη ξεκινήσει την συγκομιδή! Και το θέμα δεν ήταν το πλήθος αλλά ο τρόπος, ναι ναι ο τρόπος που θα τα μαζεύαμε. Ποιος νοιάζεται όμως για όλα αυτά όταν απέναντί του βλέπει την Αννούλα με το μωβ φορεματάκι της, να απλώνει τα χεράκια της και να τραβά με τέτοια θέρμη το σύκο από την συκιά! Να βάλλω το πρόσωπο μου ανάμεσα από τα φύλλα και να το τραβήξεις Αννούλα μου, κοντά στα χειλάκια σου!
 
Και η ώρα πέρναγε και εγώ μάζεψα μόνο φύλλα και εικόνες ! τόσες εικόνες όσες και τα σπόρια από τα σύκα που κράταγε ο έρωτάς μου μες το μωβ φουστανάκι του!
 
Τα χρόνια κύλησαν, η γριά πέθανε, η Αννούλα έγινε Άννα και εγώ πάντα ερωτευμένος να την βλέπω να περνά, να μιλά, να γελά και η καρδιά μου να μελώνει σαν ώριμο σύκο…
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Δυο φτερά αγγέλου - Erina Espiritu

τα όνειρά μου ζουν αιώνια
μπαίνω συχνά εκεί που τα κρατώ φυλαγμένα και μένω μαζί τους
κλείνω τα μάτια μου και τα αφήνω να κυλούν πάνω στο κορμί μου
τα παίρνω αγκαλιά  και αυτά εμένα
σκέφτομαι πως χρειάζομαι βοήθεια 
ένα ανθρώπινο χέρι να με κρατά ακόμα και όταν δεν υπάρχει λόγος
μια βάρκα να διασχίζω τους ωκεανούς της δυστυχίας που έχει πλημμυρίσει την οικουμένη
ένα ποδήλατο να νιώθω παιδί
και δυο φτερά αγγέλου για να ανεβαίνω κρυφά τις νύχτες δίπλα στα αστέρια   











Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

5 Αυγούστου 2016 [Ημερολόγιο] - Erina Espiritu

Άφησες τις μέρες να χαθούν 
τις ώρες να αλητεύουν στο πουθενά, στο τίποτα
να βουτήξουν στα μαύρα βάθη της ψυχής 
και να πιάσουν γνωριμίες με απόκρυφες σκέψεις.
Να ξενυχτάνε μεθυσμένες ως τα ξημερώματα 
και έπειτα να ζητούν ίαση σε δανεικά χαμόγελα.
Να ρωτούν απεγνωσμένα τους λόγους της φυγής σου 
κι ας ξέρουν πως δε θα βρουν ποτέ τις απαντήσεις.

Έβαλες φωτιά στις πεδιάδες του μυαλού μου
και έπειτα εξαφανίστηκες χωρίς να αφήσεις ίχνη.
Άσκοπα έψαχνα για αποδεικτικά στοιχεία,
κινήθηκες εντός ορίων στατιστικού σφάλματος.
Μπήκες σαν κλέφτης και έφυγες σαν φονιάς.

Τώρα ρίχνω το σώμα μου στη θάλασσα
αφήνω τα ψάρια να τραφούν απ΄τις πληγές μου  
και νιώθω χρήσιμη στον πόνο.
Αφήνομαι στην αγκαλιά της και κοιτώ τον ουρανό
αδιάκοπα διαλείμματα ανάμεσα σε δύση και ανατολή.
Τις μέρες καίγομαι,
τα βράδια ονειρεύομαι πως σ΄αγαπώ.  

Ευτυχώς μας έσωσε  το καλοκαίρι και τους δυο