Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Καζαντζάκης: Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες (πηγή http://www.doctv.gr)





ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ. O νους: «Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο;». Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέος μας ν’ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου. Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έχτη δύναμη, ας την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: «Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!»

ΔΕ ΖΥΓΙΑΖΩ, ΔΕ ΜΕΤΡΩ, ΔΕ ΒΟΛΕΥΟΜΑΙ! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι. Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;

ΝΑΙ, ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, δεν είναι ο άνθρωπος. Έζησε χωρίς αυτά, θα ζήσει χωρίς αυτά. Είναι σπίθες εφήμερες της βίαιης περιστροφής της.

ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ, ΑΣ ΠΙΑΣΤΟΥΜΕ ΣΦΙΧΤΑ, ΑΣ ΣΜΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ, ΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, όσο βαστάει ακόμα η θερμοκρασία τούτη της Γης, όσο δεν έρχουνται σεισμοί, κατακλυσμοί, πάγοι, κομήτες να μας εξαφανίσουν, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα!

Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. Να ζητάς συντρόφους!

ΝΑ ‘ΣΑΙ ΑΝΗΣΥΧΟΣ, ΑΦΧΑΡΙΣΤΗΤΟΣ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΣ ΠΑΝΤΑ. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

ΠΟΥ ΠΑΜΕ; ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!

ΣΚΥΒΩ ΚΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΟΥΤΗ ΚΡΑΥΓΗ ΣΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΜΟΥ. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Η ΚΡΑΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ. ΑΟΡΑΤΑ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΧΕΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου• όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται• όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.

ΜΑ ΕΣΥ ΝΑ ΞΕΔΙΑΛΕΓΕΙΣ. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματού σου και ποιος ν’ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός των απόγονων.

ΌΤΑΝ ΦΟΒΑΣΑΙ, Ο ΦΟΒΟΣ ΔΙΑΚΛΑΔΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΓΕΝΕΕΣ  και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.

ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΛΥΠΗΣΟΥ ΤΟΥΣ. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε, φωνάζουμε βοήθεια!

ΤΡΕΧΟΥΜΕ. ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ μα δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Τρέχουμε. Μια λαμπάδα κρατούμε και τρέχουμε. Το πρόσωπό μας, μια στιγμή, φωτίζεται. Μα βιαστικά παραδίνουμε τη λαμπάδα στο γιο μας κι ευτύς σβήνουμε, κατεβαίνουμε στον Άδη.

Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΜΙΓΕΙ Ο,ΤΙ Ο ΝΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.


Αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική, εκδόσεις Καζαντζάκη.

Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883 - 26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Καπετάν Μιχάλης.

TAGS:

 Βιβλίο, Άποψη, Λογοτεχνία, Κείμενα

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΟΥ Αϊ ΒΑΛΑΝΤΙ !! - του Βασίλη Παχουνδάκη

Σήμερα γιορτάζει η σκουπιδιάρα του Έρωτα.
Σήμερα γιορτάζει η ανισόπεδη διάβαση της Αγάπης.
Σήμερα γιορτάζουν το κόκκινο κουτί σοκολατάκια στο συνοικιακό ζαχαροπλαστείο της έλλειψης,
με μια καρδιά καρφίτσα στο πέτο που δηλώνει την λύπηση.
Σήμερα γιορτάζει η αγοραφοβία του πόθου.
Σήμερα γιορτάζει η τελευταία πνοή του χωρισμού
Σήμερα γιορτάζουν τα πρωτοσέλιδα και οι πρωινές σφαγές στην t.v.
Σήμερα γιορτάζει το δίκαιο επάγγελμα του "Έμπορα" και το πανηγύρι της ανάγκης.
Σήμερα γιορτάζει η ζαρτιέρα στο κόκκινο στρινγκ που ζητάει λύτρωση.
.........Σήμερα όμως δεν γιορτάζει το χάδι, δεν γιορτάζει η ανάσα και ο ψίθυρος της Αγάπης,
δεν γιορτάζουν τα λόγια που γράφτηκαν για τον Έρωτα.
Σήμερα δεν γιορτάζει η θύμηση.
Σήμερα περίμενα να γιορτάσω το σήμερα ακόμα το πολύ έως και το καθόλου.. αλλά δεν με αφήνουν,
οι κραυγές οι φωνές του πλήθους που διψάνε για αίμα στους δρόμους και στα ξενοδοχεία των λίγων στιγμών.
Σήμερα περίμενα να γιορτάσω τον ήλιο που ζεσταίνει την πόλη.

... μερικές στιγμές μόνο θα με αφήσουν να γιορτάσω όταν απόψε θα κλείσω πίσω μου τα παντζούρια..!!

Βασίλης Παχουνδάκης






Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

... ακόμα λείπω - Erina Espiritu

Έλειψα πολύ από τον κόσμο τούτο
Γυρίζω πίσω και τους βλέπω όλους μπροστά
Μάταια ψάχνω παλιές τους εικόνες,
Μέχρι και το χρώμα των ματιών τους έχει αλλάξει

Όλα μου τα σχέδια μετατρέπονται σε μια ακόμα αποτυχία
Και όλα τα όνειρα σε εφιάλτες μίας χρήσης


Έλειψα υπερβολικά πολύ

erina's





Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Τώρα χαμογελάω όταν σε σκέφτομαι και αυτό είναι λύτρωση... - Erina Espiritu

 Σιωπή... αγαπημένη μου συνήθεια, δοκιμασμένη μου φίλη. Είναι πολλά που δεν ξέρεις για μένα, και είναι πολλά περισσότερα αυτά που νόμιζες. Δεν σε αδικώ, δεν είχες χρόνο, δεν είχαμε χρόνο, δεν μας επιτρέψαμε να έχουμε χρόνο. Θυμάσαι μόνο και υποθέτεις, τα χρόνια όμως πέρασαν και εγώ μεγάλωσα, άλλαξα.




      Θυμάμαι τα πάντα σαν να έγιναν εχτές, ακούω ακόμα την φωνή σου και ξέρω ακριβώς την έκφραση στο πρόσωπό σου, όταν λες το σ' αγαπώ. Μόνο που τώρα το λες για κάποια άλλη, αν και ξέρω ότι υπάρχουν στιγμές που το μοιράζομαι μαζί της, και ίσως να 'ναι και φορές που είναι ολάκερο δικό μου!
      Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια πέρασαν, πόσο μεγάλωσε η απόσταση, πόσες νύχτες έμεινες να κοιτάς το ταβάνι άπραγος. Σημασία έχει πως δεν βγήκα από μέσα σου ποτέ. Δεν χρειάζεται να μου το πεις με λόγια, δεν χρειάζεται να μου το γράψεις σε χαρτί, μια ματιά σου χρειάζεται μόνο για να δεις και εσύ πως από μέσα μου δεν βγήκες ποτέ. Είσαι εκεί πάντα και νιώθω τυχερή. 

     Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω το μεγαλείο της αγάπης σου. Τώρα ξέρω το γιατί, τώρα ξέρω γιατί δεν ήρθες ποτέ, τώρα πια δεν σου είμαι θυμωμένη...... Τώρα χαμογελάω όταν σε σκέφτομαι και αυτό είναι λύτρωση, λύτρωση που κέρδισα μετά από τόσα χρόνια με ένα και μόνο σύμμαχο, την σιωπή.

erina's