Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Ρικάρντο Νεφταλί Ελιέθερ Ρέγιες Μποσοάλτο (Πάμπλο Νερούδα)


“…Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές "Ποιητικές Πραμάτειες" που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης…”




Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Ψευδαίσθηση υπερβολικής προσμονής - Erina Espiritu

 και ξαφνικά έσπασε
 το πιο όμορφο, το πιο τρελό, το πιο ζωντανό κομμάτι
 θρύψαλα παντού μέσα μου
 σαν να νιώθω το αίμα ζεστό

όχι πως δεν το περίμενα
όχι πως δεν το ήξερα
όχι πως έπρεπε να γίνει αλλιώς
όχι πως έπρεπε να επαληθευτώ


χειμερία νάρκη ο σωσμός










Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

“Τελικά μου 'μεινε αυτή η συνήθεια να κοιτάζω αλλού, έτσι σώθηκα από πολλές καταστροφές
όμως είναι πράγματα που δε θα τα μάθουμε ποτέ, όπως το μάκρος των οριζόντων ή το βάθος της λύπης μας.”
― Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα




Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014




Η αποχή δείχνει την σημαντικότητα ή την άχρηστη ύπαρξη, επίσης μειώνει τις υπερβολές. 

erina's




Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014


Ανακρίβειες
Αναλήθειες
Διαστρεβλώσεις
Ημίμετρα
Αλαζονεία
Εγωισμός
Ρόλος
Και η ζωή κομπάρσος απλήρωτος για συνεχόμενη θλιβερή χρονιά, σε παράσταση λογοκριμένη.
erina's






Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Δεν είναι ακρωτηριασμένο, δεν είναι καμένο, (μπορεί σε λίγες ώρες να είναι νεκρό)…. Μα κλαίει! Ένα παιδί που κλαίει!!!!!!!!!! ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ!!!
Είμαι μητέρα και νιώθω ντροπή! Και πόνο , βαθύ πόνο, ως άνθρωπος.

Πώς μπορείτε να υποστηρίζετε και να νομιμοποιείτε την ύπαρξη των εξουσιών στον κόσμο; Σας Φοβίζει η αναρχία, το χάος η κόλαση!  Και είναι αυτό παράδεισος!


Να πάτε να γαμηθείτε όλοι σας, να ανοίξετε ένα τάφο και να χωθείτε βαθιά μέσα.




Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, στην Συρία, στην Αφρική, στην Ουκρανία, στην γη, αυτό το να σκοτώνονται παιδιά, αθώοι, άοπλοι, … παιδιά! Αυτό με τα παιδιά με ξεπερνά! Και αφού ο θάνατος ενός παιδιού δεν μπορεί να σταματήσει ένα πόλεμο … είμαστε καταδικασμένοι σε θάνατο, είμαστε ήδη νεκροί.




Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Τι τα θες; έρωτας ήταν!

Το μαζί το κάναμε χώρια
Το λίγο το κάναμε καθόλου
Και την αντίστροφη μέτρηση αποχωρισμό
Τι κλαις; Έρωτας ήταν και πέρασε

Κοιτώ, σιωπώ και όταν έρχομαι φεύγεις
Τι τα θες; Έρωτας ήταν και πόνεσε.


Erina Espiritu







Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Είναι εκείνα τα πολύ “μικρά” - Erina Espiritu

και δεν είναι θυμός… 
είναι φυγή από τον φόβο να μην δω την σκληράδα σου.

            Ήθελα να με αγαπάς και να το νιώθω, να το βλέπω, να το μυρίζω, να το διαβάζω σε κάθε σου κίνηση , σε κάθε σου λέξη, σε κάθε ανάσα σου. Να μοιράζομαι τα θέλω μου και τις ανάγκες μου. Να μου δείχνεις την γλύκα σου τις ώρες που λυγάω… και όχι αγανάκτηση . Αν δεν με αντέχεις στις πτώσεις μου , πώς να πιστέψω πως είμαι η ζωή σου ;
           
            Τι να τα κάνω τα λόγια που δεν τα πιστεύεις ;  κάνουν θόρυβο… είναι κενά… είναι περιτύλιγμα… ποιος σου είπε ότι χρειάζομαι λόγια ; 

  







            Είναι εκείνα τα πολύ “μικρά”  που σε κάνουν σε μια στιγμή να βγάλεις φτερά. Και εσύ με έκανες να πετώ… Μόνο που όσο πιο ψηλά πετάξεις, τόσο μεγαλύτερος θα ’ναι και ο πόνος της πτώσης.      
           erina's
           

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Το πεπρωμένο - Erina Espiritu

Έρχεται η στιγμή
που θες να κάψεις την Τροία,
να γκρεμίσεις τα κάστρα παλάτια
της αιχμαλωσίας σου.
Σου λείπει ο Οδυσσέας σου,
εκείνος θα σου ‘φτιαχνε μανδύα λευτεριάς με ουρά αλόγου
και έπειτα κερί να μην ακούσεις τις σειρήνες.
Να πάψεις να θέλεις να μην θέλεις,
και να μην θέλεις να θέλεις…
Το κουβάρι μπλέχτηκε με μιας
και ο Μινώταυρος σε κυνηγά με άνισους όρους.
Κι εγώ ως άλλη Μήδεια σε ερωτεύτηκα παράφορα
και θα ‘κανα  τα πάντα
για να σε αποτρέψω από την ομορφιά κάθε κόρης Γλαύκης
μήπως και αποφύγουμε το πεπρωμένο.



Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Αμετανόητη αγάπη - Erina Espiritu

Απίστευτη ! για την αγάπη λέω… είναι απίστευτη. Μένει εκεί, αιώνες τώρα!Και το πάθος ακόμα πιο σταθερό, να με θυμώνει να με ταλαιπωρεί και κάτι ώρες να με γυρίζει πίσω. Πίσω, πριν σε γνωρίσω, εκεί αν με πάει θα ηρεμήσω. Όχι , όχι μην βιάζεσαι!  Όχι για να μην σε γνωρίσω, αλλά για να τα κάνω ¨όλα από την αρχή¨  Πείσμα στο πείσμα.

Σύγκρουση.

Πτώση.

Αμετανόητη αγάπη.

Μα αγάπη σταθερή.  

erina's 




Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Σχέση "καρδιάς" - Erina Espiritu

          Την αγάπη την δείχνουμε και την γιορτάζουμε κάθε μέρα, είπε η μαμά και όπως πάντα έβαλε το χέρι της πάνω στην καρδιά της. Την αληθινή καρδιά, όχι εκείνη που λένε τα βιβλία, ούτε εκείνη που ζωγραφίζει κάθε μέρα ο Αντωνάκης στο θρανίο του. Δεν μπορώ να καταλάβω, που βρίσκει την δύναμη και την καρφώνει με ένα βέλος απ’ άκρη σ’ άκρη! Μετά τις χαράσσει και δυο ονόματα πάνω και πώς να αναπνεύσει και εκείνη; Μένει εκεί μέχρι να την σβήσει το σφουγγαρόπανο της κυρά Παναγιώτας.

          Εγώ την δική μου καρδιά θα την αφήσω ελεύθερη, να αναπνέει, να χορεύει σαν μπαλόνι στον αέρα, να ταξιδέψει σε μέρη απάτητα και κάθε βράδυ να γυρνά πάλι σε μένα, στο σημείο εκείνο που έβαζε το χέρι η μάνα μου και εγώ χαμογέλαγα σαν την έβλεπα! Εκεί ακουμπώ το χέρι μου και περιμένω να την ακούσω, να μου δώσει ένα σημάδι ότι με ακούει και αυτή. Είναι δύσκολη σχέση, η σχέση “καρδιάς”, καρδιακός φίλος, σου χαρίζω την καρδιά μου, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς…

          Τον παππού μου τον χάσαμε γιατί τον πρόδωσε η καρδιά του, έτσι είπε η γιαγιά, και κάθε φορά που άκουγα κάποιον δικό μου να λέει η καρδιά μου θα σπάσει από χαρά, έτρεμε η δική μου, γιατί σκεφτόμουν ποια θα ήταν η επόμενη προδοσία.

          Δύσκολο “πράμα” σου λέω, δεν την κατανόησα ποτέ και έτσι την μοίραζα αγόγγυστα και άδολα, και εύχομαι αρκετοί να βρήκαν κάτι να πάρουν, να άξιζε ο κόπος τους μα και η δική μου προσφορά.

          Τώρα φτιάχνω χάρτινες καρδούλες, σε κόκκινο χαρτόνι, μετά τις κόβω προσεχτικά μην μου πληγωθούν και τις κρεμώ παντού… μου κάνουν συντροφιά, τόσα αμέτρητα βράδια!

          Περιμένουμε την δική μου να γυρίσει, δεν θα αργήσω είχε πει την τελευταία φορά, μα ακόμα δεν φάνηκε, και εγώ έχω δύο επιλογές ή να ανησυχώ ή να χαμογελώ, γιατί αν με ξέχασε σίγουρα θα περνά καλά, θα έχει βρει χέρια να την ζεσταίνουν και λόγια να την μεθούν.

          Τι κι αν πληγωθείς καρδιά μου; Θα ΄μαι πάντα εδώ! 
erina's 


Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Τι ώρα είναι ; - Erina Espiritu

  
         Γιατί νιώθεις μόνη ενώ έχεις αυτό που ζητάς;
        Μήπως φταίει το μυαλό σου τελικά αναρωτιέμαι! Δουλεύει ασταμάτητα, υπερωριακό ωράριο λειτουργίας, κουρασμένο, αποδυναμωμένο.
Και όλο του υπόσχεσαι πως σήμερα θα το ξεκουράσεις, μα πάλι κάτι βρίσκεις να του φορτώσεις.
         Μνήμες, ενοχές, φόβους, λύπες, αυτά που έγιναν ή δεν έγιναν και φοβάσαι να σκεφτείς τις χαρές, τις όμορφες στιγμές, λες και κάποιος θα τις δει και θα στις κλέψει. Λες και αν τις αναπολήσεις θα χαθούν όπως τα σύννεφα που τρέχουν στον ουρανό σου.
        Έμεινες στάσιμη στο καβούκι της μοναξιάς σου και ιδού τα αποτελέσματα, άγχος, απελπισία και ένας μαύρος ορίζοντας μπροστά στα μάτια σου. Μόνιμη δυσαρέσκεια για όλα και πρώτα από όλα για σένα και τον χαρακτήρα σου, εσύ που είσαι γλυκιά και καταδεχτική, έγινες πικρόχολη με την ψυχή σου την ίδια.
       Ενώ ξέρεις κατά βάθος την λύση, αδυνατείς να φανείς τολμηρή. Ενώ βλέπεις τους τρόπους και τους δρόμους, φοβάσαι να κάνεις ξανά τα βήματα, τις επιλογές.




     Μήπως ήρθε η ώρα σου ; .... Τι ώρα είναι ; Μήπως η ώρα της μεγάλης αλλαγής ; Η ώρα να κάνεις τον φόβο σου θυμό και τον θυμό δύναμη ; Πόσο θα ήθελες να απαντήσεις και να ξεκινήσεις πριν εξαντληθούν τα εισιτήρια από τον γκισέ της ζωής. Πρόσεξε όμως και έχε κατά νου, μην διαλέξεις εισιτήριο σε τιμή ευκαιρίας!!!

erina's

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Γνώρισα έναν - Erina Espiritu

Γνώρισα έναν άνθρωπο
Στο μετρό , στο λεωφορείο, στην στάση για το χτες
Μιλήσαμε λίγο, κοιταχτήκαμε στα μάτια πολύ
Νομίζω μου χαμογέλασε καθώς αλλάζαμε πορείες

Γνώρισα έναν άνθρωπο
Στη προβλήτα, στο καράβι για το γυρισμό
Με κοίταξε απότομα, θυμωμένα
Γνωριζόμαστε; μα χάθηκε πίσω από τον ελεγκτή

Γνώρισα έναν άνθρωπο
Στη σχολική αίθουσα, στο φροντιστήριο
Ζήτησε δανεικά και το τετράδιο απουσιών
Έσκισε μισές σελίδες και άλλες τόσες έφαγε

Γνώρισα έναν άνθρωπο
Στο γραφείο, στον προϊστάμενο παραγωγής
Βγάλαμε φωτοτυπίες σε κιτρινισμένο ανακυκλώσιμο χαρτί 
Νομίζω με άγγιξε για μια στιγμή

Γνώρισα έναν άνθρωπο
Στην πορεία διαμαρτυρίας «ανύπαρκτης ζωής»
Φωνάξαμε συνθήματα, τρέξαμε, τρομάξαμε !

… με κρατά ακόμα από το χέρι, ακόμα γνωριζόμαστε

erina's



Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Να φοβάσαι το κόκκινο - Erina Espiritu

Να φοβάσαι το κόκκινο
Ποιο κόκκινο ;
Αυτό στα χείλη της, στα νύχια της, στα παπούτσια της
Το φορά παντού για να σε μεθύσει

Να σε οργίσει βασανιστικά
Να χάσεις τα λογικά σου
Να παρασυρθείς
Να επιτεθείς






Πόσο προβλέψιμος ήσουν για εκείνη
Ένα θύμα περισσότερο
Ένας εχθρός λιγότερος
Όλα μετρημένα, ακόμα και τα δίφραγκα

Ομορφιά απαράμιλλης ευγένειας
Με το σεις και με το σας
Ανατροφής από τα βόρεια
Με ολίγη εκλεπτυσμένη δηθενιά

Μιλά και ακούς τραγούδια
Τροφή στο παραδομένο σου μυαλό
Ένας λωτός ακόμα, μια δαγκωματιά

Και ύστερα…
Τέλος !
Φεύγει, ναι φεύγει μακριά
Αθόρυβα μα θεατρικά!

Μα! … δεν έχει ¨μα¨
Έβγαλες το εισιτήριο, είδες την παράσταση
Λερώθηκες , δόθηκες, προδόθηκες
Τέλος !

 erina's

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Καζαντζάκης: Τι θα πει ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες (πηγή http://www.doctv.gr)





ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ. O νους: «Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο;». Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέος μας ν’ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου. Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ας την πούμε έχτη δύναμη, ας την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: «Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!»

ΔΕ ΖΥΓΙΑΖΩ, ΔΕ ΜΕΤΡΩ, ΔΕ ΒΟΛΕΥΟΜΑΙ! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι. Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος: Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;

ΝΑΙ, ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, δεν είναι ο άνθρωπος. Έζησε χωρίς αυτά, θα ζήσει χωρίς αυτά. Είναι σπίθες εφήμερες της βίαιης περιστροφής της.

ΑΣ ΕΝΩΘΟΥΜΕ, ΑΣ ΠΙΑΣΤΟΥΜΕ ΣΦΙΧΤΑ, ΑΣ ΣΜΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ, ΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, όσο βαστάει ακόμα η θερμοκρασία τούτη της Γης, όσο δεν έρχουνται σεισμοί, κατακλυσμοί, πάγοι, κομήτες να μας εξαφανίσουν, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα!

Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. Ν’ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους. Να ζητάς συντρόφους!

ΝΑ ‘ΣΑΙ ΑΝΗΣΥΧΟΣ, ΑΦΧΑΡΙΣΤΗΤΟΣ, ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΣ ΠΑΝΤΑ. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

ΠΟΥ ΠΑΜΕ; ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!

ΣΚΥΒΩ ΚΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΟΥΤΗ ΚΡΑΥΓΗ ΣΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΜΟΥ. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Η ΚΡΑΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου.

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ. ΑΟΡΑΤΑ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΧΕΡΙΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας προπάππος αφρίζει στο στόμα σου• όταν αγαπάς, ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται• όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφαλή σου.

ΜΑ ΕΣΥ ΝΑ ΞΕΔΙΑΛΕΓΕΙΣ. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματού σου και ποιος ν’ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργός την κοίτη όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός των απόγονων.

ΌΤΑΝ ΦΟΒΑΣΑΙ, Ο ΦΟΒΟΣ ΔΙΑΚΛΑΔΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ ΓΕΝΕΕΣ  και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.

ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΛΥΠΗΣΟΥ ΤΟΥΣ. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε, φωνάζουμε βοήθεια!

ΤΡΕΧΟΥΜΕ. ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ μα δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Τρέχουμε. Μια λαμπάδα κρατούμε και τρέχουμε. Το πρόσωπό μας, μια στιγμή, φωτίζεται. Μα βιαστικά παραδίνουμε τη λαμπάδα στο γιο μας κι ευτύς σβήνουμε, κατεβαίνουμε στον Άδη.

Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΜΙΓΕΙ Ο,ΤΙ Ο ΝΟΥΣ ΧΩΡΙΖΕΙ, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ; Να ζεις όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.


Αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική, εκδόσεις Καζαντζάκη.

Ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883 - 26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες λογοτέχνες και ο περισσότερο μεταφρασμένος στο εξωτερικό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του είναι: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Καπετάν Μιχάλης.

TAGS:

 Βιβλίο, Άποψη, Λογοτεχνία, Κείμενα

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΟΥ Αϊ ΒΑΛΑΝΤΙ !! - του Βασίλη Παχουνδάκη

Σήμερα γιορτάζει η σκουπιδιάρα του Έρωτα.
Σήμερα γιορτάζει η ανισόπεδη διάβαση της Αγάπης.
Σήμερα γιορτάζουν το κόκκινο κουτί σοκολατάκια στο συνοικιακό ζαχαροπλαστείο της έλλειψης,
με μια καρδιά καρφίτσα στο πέτο που δηλώνει την λύπηση.
Σήμερα γιορτάζει η αγοραφοβία του πόθου.
Σήμερα γιορτάζει η τελευταία πνοή του χωρισμού
Σήμερα γιορτάζουν τα πρωτοσέλιδα και οι πρωινές σφαγές στην t.v.
Σήμερα γιορτάζει το δίκαιο επάγγελμα του "Έμπορα" και το πανηγύρι της ανάγκης.
Σήμερα γιορτάζει η ζαρτιέρα στο κόκκινο στρινγκ που ζητάει λύτρωση.
.........Σήμερα όμως δεν γιορτάζει το χάδι, δεν γιορτάζει η ανάσα και ο ψίθυρος της Αγάπης,
δεν γιορτάζουν τα λόγια που γράφτηκαν για τον Έρωτα.
Σήμερα δεν γιορτάζει η θύμηση.
Σήμερα περίμενα να γιορτάσω το σήμερα ακόμα το πολύ έως και το καθόλου.. αλλά δεν με αφήνουν,
οι κραυγές οι φωνές του πλήθους που διψάνε για αίμα στους δρόμους και στα ξενοδοχεία των λίγων στιγμών.
Σήμερα περίμενα να γιορτάσω τον ήλιο που ζεσταίνει την πόλη.

... μερικές στιγμές μόνο θα με αφήσουν να γιορτάσω όταν απόψε θα κλείσω πίσω μου τα παντζούρια..!!

Βασίλης Παχουνδάκης






Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

... ακόμα λείπω - Erina Espiritu

Έλειψα πολύ από τον κόσμο τούτο
Γυρίζω πίσω και τους βλέπω όλους μπροστά
Μάταια ψάχνω παλιές τους εικόνες,
Μέχρι και το χρώμα των ματιών τους έχει αλλάξει

Όλα μου τα σχέδια μετατρέπονται σε μια ακόμα αποτυχία
Και όλα τα όνειρα σε εφιάλτες μίας χρήσης


Έλειψα υπερβολικά πολύ

erina's





Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Τώρα χαμογελάω όταν σε σκέφτομαι και αυτό είναι λύτρωση... - Erina Espiritu

 Σιωπή... αγαπημένη μου συνήθεια, δοκιμασμένη μου φίλη. Είναι πολλά που δεν ξέρεις για μένα, και είναι πολλά περισσότερα αυτά που νόμιζες. Δεν σε αδικώ, δεν είχες χρόνο, δεν είχαμε χρόνο, δεν μας επιτρέψαμε να έχουμε χρόνο. Θυμάσαι μόνο και υποθέτεις, τα χρόνια όμως πέρασαν και εγώ μεγάλωσα, άλλαξα.




      Θυμάμαι τα πάντα σαν να έγιναν εχτές, ακούω ακόμα την φωνή σου και ξέρω ακριβώς την έκφραση στο πρόσωπό σου, όταν λες το σ' αγαπώ. Μόνο που τώρα το λες για κάποια άλλη, αν και ξέρω ότι υπάρχουν στιγμές που το μοιράζομαι μαζί της, και ίσως να 'ναι και φορές που είναι ολάκερο δικό μου!
      Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια πέρασαν, πόσο μεγάλωσε η απόσταση, πόσες νύχτες έμεινες να κοιτάς το ταβάνι άπραγος. Σημασία έχει πως δεν βγήκα από μέσα σου ποτέ. Δεν χρειάζεται να μου το πεις με λόγια, δεν χρειάζεται να μου το γράψεις σε χαρτί, μια ματιά σου χρειάζεται μόνο για να δεις και εσύ πως από μέσα μου δεν βγήκες ποτέ. Είσαι εκεί πάντα και νιώθω τυχερή. 

     Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω το μεγαλείο της αγάπης σου. Τώρα ξέρω το γιατί, τώρα ξέρω γιατί δεν ήρθες ποτέ, τώρα πια δεν σου είμαι θυμωμένη...... Τώρα χαμογελάω όταν σε σκέφτομαι και αυτό είναι λύτρωση, λύτρωση που κέρδισα μετά από τόσα χρόνια με ένα και μόνο σύμμαχο, την σιωπή.

erina's

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

SYLVIA PLATH - Η ΛΑΙΔΗ ΛΑΖΑΡΟΣ

 
Το έκανα ξανά.
Κάθε δέκα χρόνια μια φορά
Το καταφέρνω -
 
Κάτι σαν περιφερόμενο θαύμα, το δέρμα μου
Φωτεινό όπως αμπαζούρ των ναζί,
Το δεξί μου πόδι
 
Ένα πρες παπιέ,
Το πρόσωπό μου άμορφο, λεπτό
Εβραϊκό λινό.
 
Ξετύλιξε τη γάζα
ω εχθρέ μου.
Προξενώ τον τρόμο;  -
 
Η μύτη, οι κόγχες των ματιών, η πλήρης σειρά των δοντιών;
Η στυφή αναπνοή
Σε μια μέρα θα χαθεί.
 
Γρήγορα, γρήγορα η σάρκα
Η φαγωμένη από του τάφου τη σπηλιά
Θα είναι πάνω μου μια χαρά
 
Κι εγώ μια χαμογελαστή γυναίκα.
Είμαι μονάχα τριάντα χρονών.
Κι όπως η γάτα έχω να πεθάνω εννιά φορές.
 
Αυτή είναι η νούμερο «Τρία».
Τι ανοησία
Να εκμηδενίζεις κάθε δεκαετία.
 
Πόσα εκατομμύρια κλωστές.
Το πλήθος μασουλώντας φιστίκια
Στριμώχνεται να τους δει
 
Να με ξετυλίγουν χέρια πόδια -
Το μεγάλο στριπτίζ
Κυρίες και κύριοι
 
Ιδού τα χέρια μου
Ιδού τα γόνατά μου.
Μπορεί να είμαι κόκαλο και πετσί,
 
Κι όμως είμαι η ίδια κι απαράλλαχτη γυναίκα.
Την πρώτη φορά που συνέβη ήμουν στα δέκα
Ήταν ατύχημα.
 
Τη δεύτερη φορά είχα σκοπό
Να κρατήσει και να μην γυρίσω πίσω.
Λικνιζόμουν κλειστή
 
Καθώς κοχύλι.
Έπρεπε να με φωνάξουν και να με ξαναφωνάξουν
Και να μαζέψουν από πάνω μου τα σκουλήκια σαν
                                             λιπαρά μαργαριτάρια.
 
Το να πεθαίνεις είναι μια τέχνη, όπως κάθε τι.
Το κάνω εξαιρετικά καλά.
 
Το κάνω έτσι που να μοιάζει κόλαση.
Το κάνω έτσι που να μοιάζει αληθινό.
Μπορείτε να πείτε πως διαθέτω κλίση σ αυτό.
 
Είναι αρκετά εύκολο να το κάνω σ ένα κελί.
Είναι αρκετά εύκολο να το κάνω και να μείνω εκεί.
Είναι η θεατρική
 
Επιστροφή  μέρα μεσημέρι
Στα ίδια μέρη, στο ίδιο πρόσωπο, στην ίδια βάρβαρη
Εύθυμη κραυγή:
 
«Θαύμα»
Που μου δίνει τη χαριστική βολή.
Υπάρχει επιβάρυνση
 
Για να κοιτάξετε τις ουλές μου, υπάρχει επιβάρυνση
Για ν ακούσετε την καρδιά μου
-πράγματι χτυπάει.
 
Και υπάρχει επιβάρυνση, πολύ μεγάλη επιβάρυνση
Για μια λέξη ή ένα άγγιγμα
Ή για λίγο αίμα,
 
Η ένα  κομμάτι απ τα μαλλιά μου ή τα ρούχα μου.
Λοιπόν, λοιπόν, χερ Ντόκτορ.
Λοιπόν, χερ εχθρέ.
 
Είμαι το έργο σου,
Είμαι το τιμαλφές σου,
Ένα μωρό σκέτο χρυσάφι
 
Που αναλύεται σε μια στριγκλιά.
Στριφογυρίζω και παίρνω φωτιά.
Μη νομίζεις πως υποτιμώ το μέγα ενδιαφέρον σου.
 
Στάχτη στάχτη -
Σκαλίζεις κι αναδεύεις.
Σάρκα, κόκαλα, τίποτε δεν υπάρχει εκεί  -
 
Μια πλάκα σαπούνι,
Μια βέρα,
Ένα σφράγισμα χρυσό.
 
Χερ Ύψιστε, χερ Εωσφόρε
Πρόσεξε
Πρόσεξε.
 
Από τη στάχτη βγαίνω
Με πορφυρά μαλλιά 
Τ αντράκια τα μασάω

Τα κάνω μια χαψιά




Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Καλημέρα από την χώρα του Μεσαίωνα - Erina Espiritu

            Καλημέρα από την χώρα του Μεσαίωνα!
 τι άλλο θέλεις να φοβάμαι "πάτερ" 
 θέλεις να φοβάμαι να δω;
 Να ακούσω; 
Να πηδηχτώ; 
Να ουρλιάξω; 
Να χαρώ; 
Να κλάψω; 
Να δημιουργώ; 
Να γουστάρω το ¨αλλιώτικο¨ ;  
Να ερωτευτώ; 
Να ονειρεύομαι; 
Να θέλω να πεθάνω; 
Να θέλω  να ΖΗΣΩ;
            Θέλεις να φοβάμαι την μετά θάνατον "κόλαση",  μα την έζησα και καίει πραγματικά πολύ, περισσότερο από όσο φαντάζεσαι
βολεμένε ρασοφόρε,
βολεμένε βαθμοφόρε,
πωρωμένε εθνικιστή, 
δολοφόνε βουλευτή.
           
            Είναι όλα αμαρτία; όλα όσα κατ’ εξακολούθηση πράττεις εσύ καθημερινά;
            Είναι όλα παράνομα; όλα όσα επιβάλλεις φασιστικά ;

            Ε λοιπόν έτσι κόντρα θα σου πηγαίνω και θα σε φτύνω κατάμουτρα!  




 Stelios Faitakis, Landscape, 2008, oil, acrylic, latex, egg-tempera, metallic paint, spray paint on canvas, 240x190 cm

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Αλμπέρ Καμύ - Τι είναι ο επαναστατημένος άνθρωπος;

Αλμπέρ Καμύ
1913-1960
Τι είναι ο επαναστατημένος άνθρωπος;
§1
Η περίπτωση του Καμύ παραπέμπει σε μια ιδιότυπη έκφανση της ανθρώπινης σκέψης, η οποία αρνείται να «εξορθολογίζεται» με όρους που υπαγορεύονται έξωθεν. Η βαρύτητα του έργου του, αν και ημιτελούς λόγω του άκαιρου θανάτου του, συνδέεται με μια πολύτροπη εμβίωση  ολόκληρου του Είναι του ως ενός ανθρώπου που βρέθηκε μόνος μέσα στον μόνο δυνατό κόσμο. Έτσι, το στοχαστικό στοιχείο αυτού του έργου δεν προκύπτει ως συσσωρευμένη γνώση ή πληροφόρηση από στείρες ή καθηκοντολογικές αναγνώσεις, αλλά ως αναζήτηση, ως εν έργω διεκδίκηση εκείνης της πνευματικής διαύγειας, που θα τον οδηγούσε πέρα από αυθαίρετες ιδεολογικές κατασκευές, από θολές θεολογικο-μεταφυσικές ερμηνείες, από ατελέσφορες και ματαιόδοξες θεωρήσεις. Τέτοιες πτυχές του θεωρείν, πίστευε ακράδαντα, είναι σκοταδιστικές και μας καθηλώνουν, ανήμπορους να αντιδράσουμε, μέσα στη «λογική» ή τις «λογικές» ξένων προς εμάς, προς τη μοίρα του καθενός μας, αντιλήψεων και βιο-συστημάτων. Εραστής, ο ίδιος, του φωτός, του φυσικού φωτός της ζωής και μάλιστα της μεσογειακής ζωής, συγκεντρώνει πάντοτε το βλέμμα του όχι «στα αργότερα» ενός κόσμου, που δεν ξέρουμε πώς και πότε θα έλθει, αλλά στο παροντικό, στο άμεσο, στο πλούσιο, από γήινη ευφροσύνη και φως, εκάστοτε εδώ και τώρα υπάρχειν. Η φυσική ομορφιά, δηλαδή η φυσικότητα του Είναι μας, της συνείδησής μας, η μη εμπλεκόμενη ή μη παραδεδομένη μέσα στις παρεμβατικές και όχι λιγότερο επεμβατικές «εκλογικεύσεις» των επιτήδειων συστημικών εν παντί καιρώ, οφείλει να είναι η πηγή της ενότητάς μας. Η αληθινή μας ενότητα δεν ενδημεί σε κάποια βασίλεια του θεού, των πνευμάτων ή των «χαρισματικών» ηγεμόνων, αλλά στη σύζευξή μας με το φως του θνητού ήλιου. 
§2
Το φυσικά όμορφο, το υπέρλαμπρο, το φωτεινό, το ευαίσθητο είναι πάντοτε θνητής υφής. Είναι η κατάσταση που γίνεται βιώσιμη στην (ή από την) απλή, καθαρή, σαφή, διαυγή συνείδηση· γι’ αυτό και η τελευταία παραμένει το αιτούμενο της καθημερινής μας βίωσης, το πρόταγμα μιας φιλοσοφικής στάσης ζωής. Και τούτο τίθεται με ακόμα πιο έντονη επίταση, όταν γνωρίζουμε ότι ο βαρύς «χειμώνας της ιστορίας» διατρέχει το πεπρωμένο μας και το καθορίζει, εν μέρει ή εν πολλοίς αναλόγως, χωρίς καν να μας ρωτήσει. Εδώ αξίζει να θυμηθούμε την πολύκροτη ρήση του Χέγκελ: είναι πολύ λίγες οι λευκές σελίδες της ιστορίας. Τι εξέθρεψε και εκτρέφει έναν τέτοιο «χειμώνα της ιστορίας»; Η αποκλειστική υπερίσχυση του έλλογου στοιχείου, με το νόημα κυρίως του Διαφωτιστικού-μετα-Διαφωτιστικού εργαλειακού Λόγου, που μετέτρεψε τον κόσμο σε ένα μηχανικό κατασκεύασμα, σε ένα παρά-λογο πεδίο δαιμονικών δυνάμεων. Ο Καμύ, κατ’ αυτό τον τρόπο, ξεκινά για την αναζήτηση της δικής του βεβαιότητας, με τα προαναφερθέντα στην §1 χαρακτηριστικά, από τούτο το παρά-λογο του κόσμου: δηλαδή από την αίσθηση μιας μηχανιστικής λογικής, η οποία είναι αυτή τούτη η «λογική» του σύγχρονου μεσαίωνα. Ο μεσαιωνικός χαρακτήρας της έγκειται στο ότι απανθρακώνει την ανθρώπινη συνείδηση και παράγει, με βήματα μαθηματικής προόδου, το έγκλημα πάσης φύσεως. Η αίσθηση αυτού του παραλόγου είναι η αρχή της βεβαιότητάς του: αρχίζει να υπάρχει, μας λέει ο φιλόσοφος, όταν κινείται από μια τέτοια αίσθηση. Το αληθές αυτού του κατά Καμύ ergo sum ενυπάρχει στο γεγονός ότι η κυρίαρχη λογική του κόσμου και των πραγμάτων μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο από το παρατηρητήριο του παρά-λόγου με το εξής νόημα: αυτό που συναντάμε στη ζωή μας, κατά κύριο λόγο ηχεί και δρα παράλογα· όταν απρόσμενα μας κατακλύζει ένα τέτοιο αίσθημα του παραλόγου, αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε πως ο ανθρώπινος βίος έχει εκπέσει σε ένα είδος θεατρικής παράστασης· ο άνθρωπος γίνεται ξένος απέναντι και μέσα στη ζωή (του), εκτελεί απλώς  ξένους ρόλους και κάθε είδους σεμνοτυφία, ηθικός καθωσπρεπισμός, πολιτικά δέοντα ενισχύουν έτι περισσότερο το αίσθημα ή την αίσθηση της ξενότητας.
§3
Η εν λόγω αίσθηση του παραλόγου δεν είναι άγνωστη σε άλλους μεγάλους φιλοσόφους: απλώς εκφέρεται με την ιδιάζουσα στον καθένα γλώσσα. Η αλλοτρίωση, αποξένωση στον Χέγκελ και Μαρξ, η αγωνία στον Κίρκεγκωρ, η ανεστιότητα στον Χάιντεγκερ κ.λπ. –όλα τούτα είναι τρόποι για να διανοίγεται το ανθρώπινο Dasein στο φωτεινό μονοπάτι που του ταιριάζει. Ποιο φωτεινό μονοπάτι προ-τείνει ο Καμύ στον εαυτό του και κατ’ επέκταση σε μας; Εκείνο της εξ-έγερσης. Εάν η ιστορία του νεωτερικού ανθρώπου είναι ιστορία επικράτησης του παραλόγου, όχι λιγότερο είναι και ιστορία της εξέγερσης. Η έννοια της εξέγερσης προσλαμβάνει εδώ το χαρακτηριστικό νόημα μιας νέας, απόλυτα ελεύθερης από μεταφυσικές ή εξουσιαστικές χειραγωγήσεις, γεωμέτρησης της υπαρκτικής μας ζωής. Ο άνθρωπος καθίσταται πρωτίστως εσωτερικά ελεύθερος να σκεφτεί τα όρια της αυθυπαρξίας του και αναλόγως να δράσει εξωτερικά. Το ερώτημα που ανακύπτει εδώ είναι: από πού αντλεί τις αναγκαίες προϋποθέσεις ένα παράλογο έμβιο ον να εξεγείρεται; Από το γεγονός ότι αυτό και μόνο αυτό έχει εδραία αίσθηση της ανθρώπινης αξίας του, καθότι έχει γευθεί την «ταπείνωση» του ιστορικού του Είναι· γνωρίζει συνεπώς τι σημαίνει διαύγαση αυτού του Είναι και εναντιώνεται στην όποια εξωγενή ακύρωση τούτης της διαύγασης. Κινητήρια δύναμη της εξέγερσης είναι η ικανότητα του παράλογου να υπερβαίνει τη συνθήκη αδιαφορίας –που μας επιφυλάσσουν οι εκάστοτε καθεστωτικές δυνάμεις, γιατί έτσι διαιωνίζουν τον δικό τους εξουσιαστικό παραλογισμό– και να μετασχηματίζει την ανθρώπινη ύπαρξη σε ύπαρξη της απόφασης.
§4

 Όταν η εν λόγω ύπαρξη είναι σε θέση να αποφασίζει, εξέρχεται από τη μοναξιά της παράλογης κατάστασης και συναντά τον άλλο ή την άλλη ύπαρξη. Κατ’ αυτό το πνεύμα, η κατά Καμύ εξέγερση, όπως πολύ σωστά έχει παρατηρήσει ο Στ. Ροζάνης, δεν ταυτίζεται με την επανάσταση, όπως ξέρουμε ως τώρα την τελευταία. Γιατί δεν ταυτίζεται; Επειδή η δεύτερη εναλλάσσει στην εξουσία το ένα υποκείμενο με ένα άλλο, άρα δεν καταργεί την ξενιτεία των ανθρώπων, ενώ η πρώτη είναι ένα κίνημα κοινωνικό και συγχρόνως όχι μόνο κοινωνικό, αλλά και κίνημα της συνείδησης ενάντια στο άρρυθμο των εξωτερικών παραγόντων. Το άρρυθμο αυτό καταπολεμείται μόνο από μια συνείδηση που αισθάνεται δυσαρμονία απέναντί του και όχι με αξιωματικές ρήσεις και αντιρρήσεις, που συνήθως μας «φιλεύουν» τα εναλλασσόμενα στην εξουσία καθεστωτικά μορφώματα. Η εξέγερση λοιπόν εγγίζει και αφορά τον επαναστατημένο άνθρωπο. Ο τελευταίος δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του στους «επαναστάτες» που υπόσχονται, μέσα από το πιο γενικόλογο, αφηρημένο, ανούσιο ιδεολογικό φλυαρείν, να του δώσουν πίσω τη χαμένη του άνοιξη. Ο επαναστατημένος άνθρωπος εξεγείρεται για χάρη του συγκεκριμένου και για να κερδίσει όλες τις πτυχές της ζωής του συγχρόνως. «Ανυπομονεί» να ευτυχήσει στο παρόν και όχι σε ένα αφηρημένο μέλλον. Ως εκ τούτου δεν λησμονεί, εν ονόματι οιωνδήποτε «επαναστατικών» καθηκόντων, τον παροντικό πόνο [=με το αρχέγονο νόημα εκ του πένομαι] της ύπαρξής του και του κόσμου ολόκληρου. Τότε είναι που απογυμνώνει τους «κυρίους του κόσμου» (Χέγκελ) από τις εξωϊστορικές, από τις «θείες» αρχές τους, δυνάμει των οποίων ποδοπατούν τη ρίζα της ανθρωπότητας.


πηγή : http://hegel-platon.blogspot.gr/search/label/Camus%20A.

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

όταν - Erina Espiritu


Κι όταν νιώσεις την ανάγκη άπλωσε τα δάχτυλά σου
δεν χρειάζεσαι ολόκληρες κινήσεις
εκεί θα ‘μαι, να σε συμπληρώνω

στα σκοτεινά σου τα σημεία
φάρους θα υψώνω

τρέλα στην τρέλα μου
και κατανόησή μου
erina's