Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Περσέπολις (Persepolis)



Τεχεράνη 1978. Τελευταίες μέρες του Σάχη. Η εννιάχρονη Μαρζάν έχει αποφασίσει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Θα γίνει προφήτης και Μπρους Λη! Στο μεταξύ ο Αγιατολάχ Χομεϊνί θα ανατρέψει το Σάχη, στη χώρα θα επιβληθεί θρησκευτικός νόμος, οι γυναίκες θα αναγκαστούν να φορέσουν τη μπούργκα και χιλιάδες αντικαθεστωτικοί θα φυλακιστούν. Μέσα σ’ αυτό το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο και μέσα σε μια αστική οικογένεια διανοούμενων, η ασυμβίβαστη Μαρζάν ακούει πάνκ, Άιρον Μέιντεν και Άμπα, πλακώνει στο ξύλο τα ξαδέρφια της και έχει «ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας» με τον Θεό. Όμως, μετά τη δολοφονία του αγαπημένου της θείου, και με το ξέσπασμα του πολέμου Ιράν-Ιράκ, η ζωή γίνεται αφόρητη και ο ατίθασος χαρακτήρας της τη βάζει σε μεγάλους κινδύνους.
Η μόνη σωτηρία για τη, δεκατετράχρονη πια, μοναχοκόρη τους είναι η Ευρώπη, οπότε οι γονείς της τη στέλνουν να συνεχίσει το σχολείο στην Αυστρία. Για τους συμμαθητές της είναι η μουσουλμάνα εκπρόσωπος του φανατικού καθεστώτος του Χομεϊνί. Για τους ενήλικες είναι ένας ιρανικός βραχνάς. Η Βιέννη είναι πολύ αφιλόξενη για τη μικρή εξόριστη. Μόνη, ευάλωτη, με τις εφηβικές της κρίσεις και ένα σωρό παράξενους τύπους γύρω της, αλλά κυρίως με το πείσμα της, θα τα καταφέρει, τελικά, να γίνει αποδεκτή. Θα κάνει φίλους και θα ερωτευτεί, θα μπλέξει με περιθωριακούς, θα κινδυνέψει και, τελικά, θα επιστρέψει απογοητευμένη στην οικογενειακή αγκαλιά και στην τυραννία του τσαντόρ και της βάναυσης αστυνόμευσης. Η δυσκολία της επανένταξης είναι σα δεύτερη ξενιτιά. Μπαίνει στο πανεπιστήμιο και παντρεύεται. Μαζί με το πτυχίο παίρνει και το διαζύγιό της.
Στα 24, συνειδητοποιεί πως όσο βαθειά νιώθει Ιρανή, άλλο τόσο της είναι αδύνατο να συνεχίσει να ζει στην πατρίδα της. Η επαναστάτρια γιαγιά, που μοσχοβολά γιασεμί και καπνίζει σα φουγάρο, της συμπαραστέκεται στη δύσκολη απόφαση να ξαναφύγει, ίσως για πάντα. Το ίδιο κι οι προοδευτικοί και τρυφεροί γονείς της. Φεύγει για τη Γαλλία. Παρίσι 1994. Πρώτη μέρα αισιοδοξίας για το αύριο.

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

"Autonomia Zapatista"








«Θέλουμε να επινοήσουμε μια πολιτική από τα κάτω προς τα πάνω. Μια πολιτική που το «κυβερνώ υπακούοντας» θα είναι κάτι παραπάνω από ένα σύνθημα. Μια πολιτική που δεν θα έχει σκοπό την εξουσία. Μια πολιτική που το «δημοψήφισμα» και η «διαβούλευση» θα είναι κάτι παραπάνω από δύσκολες ορθογραφικά λέξεις. Μια πολιτική που ο δημόσιος αξιωματούχος θα μπορεί να είναι ανακλητός από το λαό.
....Η δημοκρατία είναι η άσκηση της εξουσίας από όλους, από όλες. Κάθε στιγμή, σε κάθε τόπο..»
Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος.


Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Ο πιο όμορφος ¨πρίγκιπας¨ για να ερωτευτείς! Ο πιο γενναίος ¨πρίγκιπας¨ για να διηγηθείς στα παιδιά σου… Κροπότκιν: Ένας «αναρχικός πρίγκιπας»

Σαν σήμερα, στις 9 Δεκεμβρίου του 1842, γεννήθηκε ο Πιοτρ Κροπότκιν, από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του αναρχικού κινήματος.


Πατέρας του ο πρίγκιπας Αλεξέι Πέτροβιτς Κροπότκιν, αξιωματικός του στρατού του Τσάρου, και μητέρα του η Αικατερίνα Νικολάεβνα Σουλίμα, κόρη στρατηγού με φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή της, την οποία όμως ο Κροπότκιν θα χάσει σε νεαρή ηλικία. Ο θάνατός της θα την επηρεάσει καθώς ο πατέρας του θα ξαναπαντρευτεί μία αυταρχική γυναίκα και οι σχέσεις τους θα κλονιστούν. Ακολουθώντας την πορεία που ο πατέρας του χάραξε για κείνον, σε ηλικία 15 ετών θα βρεθεί στην επίλεκτη στρατιωτική σχολή, το Σώμα των Πριγκίπων.
Θα επιλέξει να μην υποταχτεί σε κάτι που δεν τον εκφράζει. Διαβάζει πολύ και επιδίδεται στην έκδοση μίας εφημερίδας. Αποφοιτώντας από τη σχολή θα ζητήσει να μετατεθεί σε σύνταγμα της Σιβηρίας. Τα πέντε χρόνια που θα παραμείνει εκεί αφιερώνεται σε γεωγραφικές έρευνες και μελέτες. Όταν θα του προταθεί η θέση του Γραμματέα της Γεωγραφικής Υπηρεσίας, θα αρνηθεί. Το ίδιο θα κάνει και αργότερα. Θα απαρνηθεί όσους τίτλους του προτάθηκαν θέλοντας να αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη. Κι αυτό θα είναι η αρχή της αναρχικής πορείας του.
Προκειμένου να μελετήσει το εργατικό κίνημα θα ταξιδέψει στην Ευρώπη. Πρώτη του στάση η Ελβετία και η Πρώτη Διεθνής της οποίας θα γίνει μέλος. Επόμενο βήμα η μύηση στον σοσιαλισμό, μέσω βιβλίων απαγορευμένων στη Ρωσία και επαφών του με σοσιαλιστές ηγέτες. Μέσα από την αναζήτηση θα καταλήξει στη δική του επιλογή. Τον κόσμο του αναρχισμού. Θα οδηγηθεί πίσω στη Ρωσία όπου και θα γίνει ενεργό μέλος μίας επαναστατικής ομάδας, των Τσαϊκόφσκι (μεγαλοαστοί και αριστοκράτες νέοι που μάθαιναν ανάγνωση, γραφή και ιστορία στον αμόρφωτο πληθυσμό), αρχίζοντας παράλληλα να αναπτύσσει τις θεωρίες του. Το 1876 θα φυλακιστεί. Μετά από δύο χρόνια θα καταφέρει να αποδράσει και θα ζήσει στην Ευρώπη, ταξιδεύοντας μεταξύ Ελβετίας, Γαλλίας και Μ. Βρετανίας. Θα ζήσει 40 δημιουργικά χρόνια στα οποία θα γράψει τα σπουδαιότερα έργα του.
Ανάμεσα σε αυτά ο ύμνος του αναρχοκομμουνισμού «The Conquest of Bread» («Η κατάκτηση του ψωμιού»), «Mutual Aid» («Αλληλοβοήθεια»), «Memoirs of a Revolutionist» («Αναμνήσεις ενός επαναστάτη»), «Fields, Factories and Workshops» («Αγροί, εργοστάσια, εργαστήρια»). Στα έργα του είναι διάχυτος ο επηρεασμός του από την Παρισινή Κομούνα που αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο της αναρχοκομουνιστικής θεωρίας του.
Στο «The Conquest of Bread» και το τρίτο κεφάλαιο «Αναρχοκομμουνισμός» ο Κροπότκιν γράφει:
«Κάθε κοινωνία που έχει καταργήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία θα αναγκαστεί, υποστηρίζουμε, να οργανωθεί στις γραμμές της Κομουνιστικής Αναρχίας. Η Αναρχία οδηγεί στον Κομουνισμό, και ο Κομουνισμός στην Αναρχία, που είναι και οι δυο τους εκφράσεις της κυρίαρχης τάσης στις σύγχρονες κοινωνίες, της αναζήτησης της ισότητας».
Ως αναρχοκομουνιστής δίνει μεγάλη έμφαση στη δύναμη της λαϊκής μάζας. «Οι κομουνιστικές οργανώσεις δεν μπορεί να αφεθούν να δημιουργηθούν από νομοθετικά σώματα που ονομάζονται κοινοβούλια, δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια. Πρέπει να είναι δουλειά όλων, μια φυσική ανάπτυξη, ένα παράγωγο της εποικοδομητικής μεγαλοφυΐας των μαζών». 
Βαθιά αντικαπιταλιστής, τοποθετούσε την απαρχή της κοινωνικής επανάστασης, στην ύπαρξη μίας ευημερούσας εργατικής τάξης που θα είχε θετικά αποτελέσματα στην παραγωγή χωρίς την παρεμβολή καμίας μορφής εξουσίας. Στη θεωρία του αντικαθιστά την ατομική ιδιοκτησία με την ελεύθερη διάθεση όλων των αγαθών και υπηρεσιών, θεωρώντας το σύστημα της καπιταλιστικής παραγωγής εμπόδιο για την πρόοδο και στέκεται απέναντι στο κράτος που την υπηρετεί, απορρίπτοντας τον μηχανισμό της αγοράς και το μισθολογικό σύστημα. Την ίδια ώρα, δεν αποδέχεται τα συστήματα του κολεκτιβισμού.
«Κατά τη γνώμη μας οι κολεκτιβιστές υποπίπτουν σε ένα διπλό σφάλμα στα σχέδιά τους για την αναδόμηση της κοινωνίας. Ενώ κάνουν λόγο για την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος σκοπεύουν απ την άλλη να διατηρήσουν δύο θεσμούς που αποτελούν καθαυτή τη βάση του συστήματος αυτού και οι οποίοι είναι η Κυβέρνηση των Αντιπροσώπων και το Μισθολογικό Σύστημα» γράφει χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με τον Πιοτρ Κροπότκιν το οικονομικό σύστημα θα πρέπει να βασίζεται στην αρχή: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» δηλαδή κάθε τι που παράγεται πρέπει να διανέμεται και να ανταλλάσσεται με βάση τις επιταγές της κοινωνίας και τις ανάγκες του καθενός.
Ο Κροπότκιν μετά τη σαραντάχρονη αναζήτηση του θα επιστρέψει στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1917, στα 75 χρόνια. Θα γίνει δεκτός με ενθουσιασμό από 60.000 Ρώσους και την προσωρινή επαναστατική Κυβέρνηση του Αλεξάντερ Κερένσκι. Και πάλι δεν θα συμβιβαστεί. Όταν θα του προταθεί η θέση του Υπουργού Παιδείας θα αρνηθεί. Παρότι η στάση του απέναντι στου Μπολσεβίκους υπήρξε κριτική – κάτι που καταμαρτυρούν οι επιστολές του προς τον Λένιν – θα επικεντρώσει τη δράση του εναντίον της αντεπανάστασης και των ξένων στρατών που στάλθηκαν στη Ρωσία.
Δεν άντεξε όμως πολύ. Η χρόνια βρογχίτιδα από την οποία υπέφερε τον γονάτισε καθώς ένα κρυολόγημα θα εξελιχθεί σε πνευμονία. 8 Φεβρουαρίου 1921 πριν προλάβει να τελειώσει το τελευταίο του έργο «Ethics» ο θεωρητικός του αναρχοκομμουνισμού θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Ντμίτροβ.
Η κηδεία του έγινε στο κοιμητήριο Νοβοντεβίτσι της Μόσχας παρουσία δεκάδων χιλιάδων αναρχικών και μετατράπηκε σε πορεία διαμαρτυρίας κατά των Μπολσεβίκων με την ανοχή του Λένιν που φοβήθηκε γενικευμένα επεισόδια σε περίπτωση απαγόρευσης ή επέμβασης. Η κηδεία του ήταν η τελευταία μαζική συγκέντρωση αναρχικών στη Ρωσία. 


πηγή:
 http://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%BA%CE%B9%CE%BD-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%C2%AB%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CF%82%C2%BB


Το ακόλουθο γράμμα γράφτηκε από τον Πέτρο Κροπότκιν στο φίλο του, De Reijger, τον Ολλανδό αναρχικό, που τον είχε προσκαλέσει να έρθει να μείνει στο Χάαρλεμ:
“Μόσχα, Ντμιτρόφ,
“Δεκέμβρη, 23η, 1920.

“Αγαπητέ σύντροφε De Reijger,—τις θερμότερες ευχαριστίες μου για το ευγενικό σου γράμμα του Νοέμβρη, που έχει επιτέλους φθάσει σε μένα. Και οι τρεις μας, η γυναίκα μου, η κόρη μου, κι εγώ, έχουμε αγγιχτεί βαθυά από το γράμμα σου και την πρόσκλησή σου. Όμως όπως ίσως γνωρίζεις ήδη από το γράμμα που έστειλα στους συντρόφους του “Συνδικαλιστής του Βερολίνου,” η θέση μας είναι τόσο κακή σήμερo όσο ήτανε τον περασμένο χρόνο. Έχουμε τις ανάγκες της ζωής, και δοσμένου κανείς δε θα μπόρειε να πει πως οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, είναι μια μεγάλη ευκαιρία.

“Η κοινωνική επανάσταση πήρε αθέλητα μια Συγκεντρωτική κι αυταρχική στροφή στη Ρωσσία. Ακόμα, προβάλλει τη δυνατότητα μετάβασης από την καπιταλιστική κοινωνία στη σοσιαλιστική κοινωνία. Και τούτη η σκέψη σίγουρα θα εμψυχώσει τους Σοσιαλιστές της Δυτικής Ευρώπης στις προσπάθειές των για την ανοικοδόμηση της κοινωνίας βασισμένης πάνω σε αντι-καπιταλιστική ισότητα. Επίσης, πέρα από κάθε αμφιβολία, τα συγκεντρωτικά παραστρατήματα της Ρώσικης Κομμουνιστικής επανάστασης θα βοηθήσουνε τους εργάτες των άλλων χωρών ν’ αποφύγουνε ομοιότροπα σφάλματα.

“Με αδελφικούς χαιρετισμούς,
“ΠΕΤΡΟΣ ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ.

“Y.Γ.–Ζούμε σε μια μικρή πόλη 60 χλμ. στα βόρεια της Μόσχας, που έχουμε ένα μικρό αγρόκτημα που η γυναίκα μου εργάζεται. Δυστυχώς, δεν είμαι πλέον σε θέση να κάμω σωματική εργασία, έτσι η γυναίκα μου μόνο φροντίζει τα λαχανικά που χρειαζόμαστε για το χειμώνα. Καταγίνομαι σήμερα μ’ ένα μεγάλο έργο, «Ηθική στη Φυσιολατρική βάση.»”

Μετάφρ. aixmi
Related Link: http://aixmi.wordpress.com/2010/05/11/%cf%84%ce%bf-%cf%...-2239

"And now he lay on his couch, in the little workroom, as if peacefully asleep, his face as kindly in death as it had been in life. Thousands of people made pilgrimages to the Kropotkin cottage to pay homage to this great son of Russia." (Emma Goldman, My Disillusionment in Russia)




Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Αντόνιο Γκράμσι*: Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας.


«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους
Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.
Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.
Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.
Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.
Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.»
11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1917





*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, 23 Ιανουαρίου 1891 - Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας.

erina's


erina's


Να παραιτηθείς;
Να γίνει σαν και αυτούς;
Να συνεχίσεις; Για ποιόν; Γιατί;
Πονάει η τόση αδιαφορία και η τόση απάθεια
Κάτω των προσδοκιών
Τρύπες χωρίς πάτο
Λακκούβες με παγίδες κρυμμένες στις λάσπες
Γινήκαμε κουβάρι
Τέλος αρχής  
Και όταν σου στερούν το αυτονόητο, ή γίνεσαι το τίποτα ή δίνεις μια και αρπάζοντας το χέρι μου, χαμογελάς, μου κλείνεις το μάτι και λες … Πάμε; 





Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Διεκδικώ όνομα προέλευσης - Erina Espiritu





Οι δαίμονές μου είναι δικής μου αποκλειστικότητας!
Διεκδικώ όνομα προέλευσης και πιστοποιητικό αυθεντικότητας, όσο για την μοναδικότητα στο είδος, θα ’ναι εκ του πράγματος δεδομένο!

Erina’s 














Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Αποκρυπτογράφησης - Erina Espiritu



Ψάχνω να βρω σημάδια σου
Με βλέπεις; Με σκέφτεσαι; Με νιώθεις;

Θέλω να τρέξω και να σου πω τι νιώθω, τι θέλω

Και μετά πάλι σιωπή

Προσποίηση σκληρότητας
και η φωτιά να καίει την ψυχή μου.



Πίσω από λέξεις
Μέσα στους στίχους των τραγουδιών

Στα χρώματα των εικόνων 



Αποτύπωση αισθήσεων ή αράδα ρημάτων και ουσιαστικών;

Στοχευμένες επιλογές ή απλά ήχοι της στιγμής;



Μεταφράζω, αναλύω, προσθέτω λίγο φως, αφαιρώ δύο λέξεις και το φτάνω στα μέτρα μου
κοστούμι σε φορώ κρυφά, κάτω από τα ασπρόμαυρα κουρέλια του μυαλού μου.



Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Ένα κενό! … και πάλι από την αρχή - Erina Espiritu



Είμαστε ένα
Πάντα ήμασταν
Ακόμα και όταν μοιραζόμασταν.
Κενά υπήρχαν άλλωστε για να μας το θυμίζουν.

Θυμάσαι τις στιγμές που έψαχνες την μοναξιά σου;
Είναι οι στιγμές που έψαχνα το κενό!

Σε  σεντόνια ιδρωμένα άγγιζες στήθη γυμνά,
έπινες τους χυμούς της ηδονής και ύστερα;
Ύστερα άλλαζες πλευρό, σεντόνια, κρεβάτι, σύντροφο.
Και πάλι από την αρχή.

Κάθε κίνηση, κάθε είσοδος, κάθε τέλος
Ένα κενό! … και πάλι από την αρχή

Σε καθρέφτες έβλεπες να δίνεις και να δίνεσαι
Ξανθά μαλλιά, μαύρα ή μήπως καστανά;
Τι σημασία έχει; Κοίτα καλά το είδωλο είναι το άλλο σου μισό
Και δεν είναι αυτό που έχεις ανάμεσα στα χέρια σου

Όταν νιώσεις την φωτιά να καίει το μυαλό και την ψυχή
Όταν το όλο γίνει ένα, τότε είσαι εκεί που έψαχνες
Είσαι δίπλα μου, μέσα μου ! είσαι ¨εν ζωή¨
  erina's







Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Το δάσος που αντικρίζω στα μάτια σου - Erina Espiritu



το δάσος που αντικρίζω στα μάτια σου
είναι εκείνο που ήθελα να μπω και να χαθώ από παιδί

το σκοτάδι που καλύπτει την καρδιά σου το έχω νιώσει
είναι το ίδιο βαρύ πανωφόρι, που βιαστικά έριχνα πάνω μου για να αποφύγω τα ηλίθια βλέμματα των πεινασμένων κορμιών, και ήταν φορές που η κούραση με έκανε να ξεχνώ να το βγάλω και έμενε εκεί για μέρες σαν δεύτερο πετσί...σαν δέρμα πάνω στο δικό μου και έκλειναν οι πόροι , και πέθαιναν από την δίψα και την έλλειψη. Ξεχνούσαν και συνήθιζαν.


τα χρόνια πέρναγαν με ανελέητο ρυθμό, άκαρδα και αδηφάγα, και το πετσί έγινε ένα με την ψυχή μου, και ξέχασα ποια είμαι αλήθεια ... τι ποθώ και τι περιμένω σε τούτο τον δρόμο;

«ζωή λέγεται!!!» μου φώναζε η μάνα μου και χανόταν με μια τσάντα στον ώμο...
«που πας;» «θα αργήσεις;» «μ’ αγαπάς;» ... μα είχε ήδη φύγει μακριά .
 δεν ακούγεσαι, σώπασε τώρα... πέρασε και αυτό.

σιωπή... μα τόσο θόρυβο που κάνουν τα όνειρα σου, τόσο πολύ που σε ξυπνάνε από την λήθη, από τον ύπνο του κορμιού και της ψυχής.
τόση αναμονή… 

θα πάρω βαθιά ανάσα και θα κάνω τα βήματα... σταθερά, γρήγορα, φοβισμένα... αλλά θα τα κάνω
θα μπω μέσα σου, μέσα από τα μάτια σου και θα σε κατοικίσω.
σε εκείνο το δάσος , θα προχωρήσουμε μαζί όταν οι φόβοι μας θα’ ναι όλοι εδώ.

erina's








Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Στην πτώση που βυθίστηκες - Erina Espiritu



Κάθε δρόμος μια αρχή του τέλους

Κάθε ανάσα το τέλος μιας αρχής



Τρύπησες τα όνειρα με ελπίδες

Άνοιξες παράθυρα στο πουθενά



Και στην πτώση που βυθίστηκες

Είχες κιόλας αποκοιμηθεί



Ευτυχώς τα απόνερα κατέληξαν

Σε οχετούς μιας χρήσης 


erina's