Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Το Νησί [1] - Erina Espiritu

 [1] 
Στέκομαι πάνω από τα χαρτιά μου, διαβάζω διευκρινιστικές του Ν. 4412/2016 και ταυτόχρονα κοιτώ τους "τοίχους" φίλων. 
Ποιήματα, λέξεις, εικόνες, μουσική, έρωτες, μίση, προστριβές, ειρωνείες, γενέθλια, στιγμές ιερές του καθενός...
Νιώθω παιδούλα, Κυριακή πρωί μετά την εκκλησία, στο σαλόνι κάποιας μακρινής θείας που έχω χρόνια να τη δω. Δεν ξέρω τι χρώμα έχουν τα μάτια της, γιατί ποτέ δε τόλμησα να την κοιτάξω στο πρόσωπο. Πάντα τα χέρια της χάζευα,  πήγαιναν και έρχονταν σαν βάρκες που τις φύσηξε βοριάς, μαΐστρος, τραμουντάνα.
Χτυπάει το τηλέφωνο και εγώ ακούω το φουγάρο του πλοίου, σουστάρει η καδένα και σκέφτομαι την άσπρη αμμουδιά.
Μες την τσέπη έχω μια ρίζα βουκαμβίλιας και στην καρδιά μου το όνομά σου.

 
 
 
 Greenwich pier, c. 1920

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Γιώργος Σεφέρης (Βουρλά, Σμύρνη, 13 Μαρτίου 1900 – Αθήνα, 20 Σεπτεμβρίου 1971)





 «Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου». 
Από την ομιλία του κατά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας (11 Δεκεμβρίου 1963)




                                      Φωτογραφία Γ. Σεφέρη: Μοναστήρι 1940




«Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε. Yποταχθήκαμε και βρήκαμε την στάχτη. Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε. Αγαπήσαμε και βρήκαμε την στάχτη. Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας. Εγκαταλείψαμε και βρήκαμε την στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας. Τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα».

* Γεώργιος Σεφέρης (Σμύρνη 13 Μαρτίου 1900 – Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 1971)







Φυγή

Δὲν ἦταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας
ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε
ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολὺ μακρινὸ
ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στὸ πρωινὸ χορτάρι
ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε
νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.
Ἡ ἀγάπη μας δὲν ἦταν ἄλλη ψηλαφοῦσε
σιγὰ μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν
νὰ ἐξηγήσει γιατί δὲ θέλουμε νὰ πεθάνουμε
μὲ τόσο πάθος.
Κι ἂν κρατηθήκαμε ἀπὸ λαγόνια κι ἂν ἀγκαλιάσαμε
μ᾿ ὅλη τὴ δύναμή μας ἄλλους αὐχένες
κι ἂν σμίξαμε τὴν ἀνάσα μας μὲ τὴν ἀνάσα
ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου
κι ἂν κλείσαμε τὰ μάτια μας, δὲν ἦταν ἄλλη
μονάχα αὐτὸς ὁ βαθύτερος καημὸς νὰ κρατηθοῦμε
μέσα στὴ φυγή.




 



Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Τὸ κεφάλι τοῦ ποιητῆ - Μίλτος Σαχτούρης (1919-2005)



Ἔκοψα τὸ κεφάλι μου
τό ῾βαλα σ᾿ ἕνα πιάτο
καὶ τὸ πῆγα στὸ γιατρό μου

-Δὲν ἔχει τίποτε, μοῦ εἶπε,
εἶναι ἁπλῶς πυρακτωμένο
ρίξε το μέσα στὸ ποτάμι καὶ θὰ ἰδοῦμε

τό ῾ριξα στὸ ποτάμι μαζὶ μὲ τοὺς βατράχους
τότε εἶναι ποὺ χάλασε τὸν κόσμο
ἄρχισε κάτι παράξενα τραγούδια
νὰ τρίζει φοβερὰ καὶ νὰ οὐρλιάζει

τὸ πῆρα καὶ τὸ φόρεσα πάλι στὸ λαιμό μου
γύριζα ἔξαλλος τοὺς δρόμους
μὲ πράσινο ἑξαγωνομετρικὸ κεφάλι ποιητῆ
 
 
 
 
Το κεφάλι μιας Μέδουσας, του μυθικού τέρατος που μετέτρεπε τα πάντα σε πέτρα με το βλέμμα του, ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην αρχαία πόλη της Αντιόχειας του Κράγου στη περιοχή Gazipaşa στην Αττάλεια της Τουρκίας.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Άλλωστε είναι άνοιξη – Erina Espiritu


Σηκώθηκα νωρίς

Τράβηξα τη σάρκα μου κάτω από τη δική σου
Όλη νύχτα ρούφαγε το άρωμά σου

Δεν θέλω να σε αποχωριστώ

Μα δεν θέλω και να σου στερήσω τούτο το ξαφνικό και αναπάντεχο δροσερό πρωινό

Κάθαρση και λύτρωση
Ανάσα βαθιά και λεύτερη 


Πρωινή δροσιά Χαϊδεύει το πρόσωπό σου

ορίζοντας, πίνακας ζωγραφικής μικρού παιδιού

Άλλη μια πληγή κλείνει
Άλλο ένα φορτίο βρήκε τη ρεμούλκα του

Άλλωστε είναι άνοιξη, καιρός ήταν να βγάλεις το παλτό σου μάτια μου…




Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Αφορισμοί - Erina Espiritu


Κρίση οικονομική, κατασκευασμένη από τα μεγαθήρια. Όχι την στιγμή που ξεσπάει, αλλά την στιγμή που δημιουργείται. Μετά από μεγάλα διαστήματα ευημερίας και ενώ ο άνθρωπος αρχίζει να λατρεύει την ύλη και τα ευεργετήματα της, η ανατροπή της οικονομίας του, είναι ανατροπή της ύπαρξής του.

Κρίση ασφάλειας και συνόρων. Εμπόλεμη κατάσταση, συνεχώς και αδιάκοπα σε τόσες χώρες, ανά χιλιετίες και αιώνες. Κατάκτηση, καταπάτηση, εξάπλωση, εκμετάλλευση φυσικών πόρων, εξαφάνιση πολιτισμών, θρησκειών, λαών, ανθρώπων, ψυχών.

Κρίση ανθρωπιάς, λογικής, συνείδησης, αξιών.  Εκμηδενισμός της αξίας μίας και μόνον ανθρώπινης ζωής, είναι εκμηδενισμός και αποτυχία της ανθρωπότητας.

Όταν ο θάνατος ανθρώπων είναι απλά αριθμοί, όταν κάθε λεπτό που μιλάμε άνθρωποι θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος, της εξουσίας, της παραφροσύνης, και αφού τίποτα δεν συγκινεί τα "αφεντικά", έχουμε ήδη φτάσει στο τέλος.

Έχει συνέχεια αυτός ο κόσμος; Έχει και θα είναι η ίδια.  Συνέπεια δεν έχει και μπέσα.