Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Το θαύμα - Erina Espiritu

Ξύνω τα μολύβια μου
Ξανά και ξανά…
Τα δοκιμάζω στο χαρτί
Κενό
Δεν ματώνουν
Δεν μιλούν
Δεν βγαίνουν οι λέξεις
Μετανιώνω την στιγμή που πίστεψα στο θαύμα.

Φταίει το διάστημα που ζούσα
Παρέα με την μοναξιά
Δεν χρειαζόταν να μιλάμε
Με κοίταγε πάντα σαν μάνα άπονη
Και μου πέταγε ξερά απομεινάρια
Χαμογελούσε βλέποντάς με να πεινάω και να παλεύω με τους φόβους μου
Ο ιδρώτας μου μύριζε παραίτηση
Και εκείνη το απολάμβανε.

Κάθε που έχανα την υπομονή μου
Της έμπηγα τα νύχια μου και την ξέσκιζα
Περίμενα να δω το αίμα της
Τα σωθικά της
Κάτι που να δείχνει την υπεροχή μου πάνω της
Τίποτα
Εκείνη ίσιωνε τα κουρέλια της
Όρθωνε το ανάστημά της
Και μου άπλωνε τα άσπρα χαρτιά
Που περίμεναν μια λέξη
¨το κάνω για το καλό σου¨ έλεγε και με έπαιρνε αγκαλιά.

Δεν θυμάμαι να έχω νιώσει μεγαλύτερη ανάγκη
Κλείνω τα μάτια μου και μεταφέρομαι στα χέρια της 
Νιώθω ασφάλεια και οικειότητα 
Η δύναμη της συνήθειας  μας κέρδισε







Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Λύτρωση - Erina Espiritu



Ανάμεσα στις στήλες της κεντρικής εισόδου
Διατηρώ μια αυστηρότητα
Είναι που πολλές φορές, η υπερβολή στα όνειρα, μου έστησε καρτέρι
Και με τιμώρησε σκληρά

Ζητάς μια μεταμόρφωση
Να την βαφτίσεις με τα υγρά του κορμιού σου
Να την εξαγνίσεις

Μοιάζεις στον έρωτα
Με χείλη φωτιές που καίνε
Και η ανάσα σου να συνοδεύει τις φλεγόμενες σάρκες
Που έχουν το χρώμα φρούτου απαγορευμένου

Δεν υπάρχει λύτρωση χωρίς την ολοκλήρωση
Που λειτουργεί επιβραδυντικά 
στις αναδυόμενες καταστροφές της πύρινης ματιάς σου 










































Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Λίγο από ζωή - Erina Espiritu

Ήρθαν τα χρόνια της φτώχειας και της ανέχειας
τόσο δυσκολευόμασταν
να βρούμε κανένα ψιλό στις τσέπες μας
που τις αφήσαμε να τρυπήσουν
για να γλιστράνε και να πέφτουν
να ακούμε τον ήχο στο πάτωμα.
Κάποτε δεν ζούσαμε χωρίς μουσική
είχαμε ανάγκη τους στίχους τραγουδιών
να λέμε “σ΄αγαπώ”, “σε μισώ”
να εννοούμε και να ερμηνεύουμε
τα πάθη και τα θέλω.
Αρχίσαμε και τις εκπτώσεις
τα κάναμε όλα μισά
μισό κιλό
μισή μερίδα
μισές ματιές
μισή αλήθεια
και λίγο από ζωή.
Στο διπλανό διαμέρισμα
ήρθε ένα ζευγάρι ερωτευμένων
και αυτοί με εκπτώσεις ζουν
όλα τα μοιράζονται
το φιλί
το κρεβάτι τους
την αγκαλιά
την αγάπη.
Τους ακούω τα βράδια να λένε τραγούδια
τα ξημερώματα ακούω τις ανάσες τους
και κάθε πρωί βλέπω τα όνειρά τους να ζωγραφίζουν
ήλιους στο παραθύρι τους.
Το δικό μας
αν και έσπασα τις γρίλιες
έχει πάντα συννεφιά. 



 

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

[Ποιος νοιάζεται για τα σύκα;] - Erina Espiritu

 
 
 
 
-Σήκω! Σήμερα θα μαζέψουμε τα σύκα από το σπίτι της γριάς απέναντι!
 
Φώναζε και ξαναφώναζε ο αδερφός μου από τα χαράματα.
 
-Την είδα χτες που έφυγε για την Αθήνα, κάποιον γάμο έχουν και το πεδίο θα ‘ναι καθαρό!
 
Μα τι με θες εμένα μουρμούριζα απέξω μου και από μέσα μου, τι με θες μωρέ αφού δεν μου αρέσουν τα σύκα! Τι περίεργο φρούτο και αυτό, ποιος να το περίμενε πως μέσα του θα ‘ταν μέλι! Έτσι δεν λέγαν όλοι; Μου φέρανε κάτι σύκα σκέτο μέλι! Που το είδανε το μέλι ήθελα και εγώ να δω, αλλά μόνο κάτι σπόρια έβλεπα και μια ζουμερή σάρκα, πορτοκαλοκόκκινη!
 
Σηκώθηκα τελικά και όχι για τα σύκα, αλλά γιατί στο πλιάτσικο θα συμμετείχε και η Αννούλα από την απέναντι γειτονιά.
 
-Άντε τελείωνε, με τράβαγε από την μπλούζα ο αδερφός μου καθώς έβρεχα και χτένιζα τα μαλλιά μου μπροστά από τον καθρέφτη. Από το μικρό παράθυρο έμπαινε το πρώτο φως του ήλιου και εγώ έβλεπα την μορφή της Αννούλας να τρώει γινωμένα σύκα και να τα ρουφά με τα χειλάκια της!… αλλά αυτός ο κακορίζικος ο αδερφός μου δεν έλεγε να σταματήσει τις φωνές και κάπου εκεί η Αννούλα χάθηκε μες τa καταπράσινα φύλλα της συκιάς.
 
Φτάνοντας στο σπίτι της γριάς είδα πως τα άλλα παιδιά είχαν ήδη ξεκινήσει την συγκομιδή! Και το θέμα δεν ήταν το πλήθος αλλά ο τρόπος, ναι ναι ο τρόπος που θα τα μαζεύαμε. Ποιος νοιάζεται όμως για όλα αυτά όταν απέναντί του βλέπει την Αννούλα με το μωβ φορεματάκι της, να απλώνει τα χεράκια της και να τραβά με τέτοια θέρμη το σύκο από την συκιά! Να βάλλω το πρόσωπο μου ανάμεσα από τα φύλλα και να το τραβήξεις Αννούλα μου, κοντά στα χειλάκια σου!
 
Και η ώρα πέρναγε και εγώ μάζεψα μόνο φύλλα και εικόνες ! τόσες εικόνες όσες και τα σπόρια από τα σύκα που κράταγε ο έρωτάς μου μες το μωβ φουστανάκι του!
 
Τα χρόνια κύλησαν, η γριά πέθανε, η Αννούλα έγινε Άννα και εγώ πάντα ερωτευμένος να την βλέπω να περνά, να μιλά, να γελά και η καρδιά μου να μελώνει σαν ώριμο σύκο…
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Δυο φτερά αγγέλου - Erina Espiritu

τα όνειρά μου ζουν αιώνια
μπαίνω συχνά εκεί που τα κρατώ φυλαγμένα και μένω μαζί τους
κλείνω τα μάτια μου και τα αφήνω να κυλούν πάνω στο κορμί μου
τα παίρνω αγκαλιά  και αυτά εμένα
σκέφτομαι πως χρειάζομαι βοήθεια 
ένα ανθρώπινο χέρι να με κρατά ακόμα και όταν δεν υπάρχει λόγος
μια βάρκα να διασχίζω τους ωκεανούς της δυστυχίας που έχει πλημμυρίσει την οικουμένη
ένα ποδήλατο να νιώθω παιδί
και δυο φτερά αγγέλου για να ανεβαίνω κρυφά τις νύχτες δίπλα στα αστέρια