Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Α Θ Α Ν Α Σ Ι Α - Νίκος Γκάτσος







Τι ζητάς Αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά
Σ' αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές
κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τους χάρισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε  κ α ν ε ί ς

Τι ζητάς Αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές
κι απ' του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς

Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε  κ α ν ε ί ς 







Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΛΣΑΣ - Louis Aragon


Τόσο βαθιά τα μάτια σου πόσκυψα να πιω πάνω
Κι είδα τους όλους ήλιους σ’ αυτά ν’ αντιφεγγούν
Και τους απελπισμένους να πέφτουν να πνιγούν
Τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω

Κάτω από σύννεφο πουλιών μουντός ωκεανός
Και φέξιμο ύστερα ουρανών στα μάτια σου ανεφέλων
Το θέρος κόβει σύννεφα στις ρόμπες των αγγέλων
Πάνω απ’ τα στάχυα ο ουρανός τόσο είναι γαλανός

Πασχίζει η αύρα του γλαυκού τα νέφη ν’ αλαφιάσει
Τα μάτια σου πιο διάφανα στο δάκρυ τους υγρά
Που κι ο ουρανός ο απόβροχος ζηλιάρης τα τηρά
Γαλάζιο τόσο το γυαλί στο μέρος πόχει σπάσει

Μάνα των εφτά βάσανων σελαγισμέ μου υγρέ
Εφτά ρομφαίες πέρασαν το πρίσμα των χρωμάτων
Οι ωραίες μέρες έχουνε πικρό το χάραμά των
Η μελανόστικτη ίριδα στα μαύρα είναι πιο μπλε

Τα πονεμένα μάτια σου ρήγμα διπλό ανοιγμένο
Απ’ όπου μεταγίνεται το θαύμα σαν μεμιάς
Οι Μάγοι οι τρεις αντίκρισαν με χτύπο της καρδιάς
Το φόρεμα της Παναγιάς στη φάτνη κρεμασμένο

Λόγια στου Μάη τη μουσική και στον πολύ καημό
Θα ’φτανε κι ένα μοναχό στόμα να δώσει πλέρια
Μονάχα ένα άπειρο στενό και θα ’πρεπαν στ’ αστέρια
Τα μάτια σου με των Διδύμων τον αστερισμό

Ούτε παιδί που εκστατικό θαυμάζει ωραίες εικόνες
Δε στήνει μάτια σαν κι εσέ μεγάλα φωτερά
Δεν ξέρω αν λες και ψέματα σα γίνονται γλαρά
Άγριες θαρρείς απ’ τη βροχή κι ανοίγονται ανεμώνες

Να κρύβονται άραγε αστραπές μες στη λεβάντα αυτή
Που εντόμων μέσα της σφοδρός ερωτισμός ανάφτει
Στων διαττόντων πιάστηκα το δίχτυ σαν το ναύτη
Μεσαύγουστο από κύματα πόχει άξαφνα αρπαχτεί

Τράβηξα αυτό το ράδιο από ουρανίτη ουσία
Τα δάχτυλά μου καίγοντας σ’ απρόσιτη φωτιά
Κοντά μου είσαι παράδεισε κι ωστόσο είσαι μακριά
Περού μου είναι τα μάτια σου Γολκόνδη μου κι Ινδία

Κι ήρθε ένα βράδυ που το σύμπαν έγινε κομμάτια
Σε βράχους που τους κόρωσαν οι ναυαγοί μα εγώ
Πάνω απ’ τη θάλασσα έβλεπα ζευγάρι λαμπερό
Τα μάτια της Έλσας τα μάτια της Έλσας τα μάτια


Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπάρας




Τα Καλοκαίρια κοιτά τη σκιά του
το Χειμώνα την αφήνει στα χέρια της.
Αυτά τα χέρια που όταν τον αγγίζουν
λάμπει σαν τον Αυγερινό
και τόλμα να στέκεται
μπροστά στον Ήλιο
την Αυγή. 
 
 
 

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

[Εξομολόγηση - Erina Espiritu]

κάθε που μ' αγγίζεις
αλλάζω σχήμα
αλλάζω υπόσταση και λόγο
η προσοχή που σου ζητώ
είναι για το δικό σου το σωσμό
να προλάβω τον ήχο 
του αφανισμού
καθώς θα σκίζει 
το βουβό αέρα






Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

[Ίαση] - 27/11/2016 - Erina Espiritu

ακούμπησε τα χέρια σου
στο παγωμένο τζάμι
και εγώ θα σε κοιτώ
καθώς το ίδιο αδίκημα με το δικό σου
θα διαπράττω
κι όταν το αποτύπωμά σου
σβήσει
σε πόνο μεγάλο
θα βρεθούμε
μα θα ΄ναι τέτοια η ανάμνηση
που θα μας ανασταίνει
κάθε νύχτα
την ώρα που τα αστέρια ανατέλλουν
και όταν την αυγή θα ξεψυχούμε
πάλι ευτυχισμένοι θα ΄μαστε
γιατί ο σπόρος της αγάπης
θα βλασταίνει από τα δάκρυά μας
ακούμπησε τα χέρια σου
στο παγωμένο τζάμι
και εγώ θα σε κοιτώ

[Ίαση] - 27/11/2016





 η φωτογραφία είναι απόπειρα δική μου