Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Αφορισμοί - Erina Espiritu


Κρίση οικονομική, κατασκευασμένη από τα μεγαθήρια. Όχι την στιγμή που ξεσπάει, αλλά την στιγμή που δημιουργείται. Μετά από μεγάλα διαστήματα ευημερίας και ενώ ο άνθρωπος αρχίζει να λατρεύει την ύλη και τα ευεργετήματα της, η ανατροπή της οικονομίας του, είναι ανατροπή της ύπαρξής του.

Κρίση ασφάλειας και συνόρων. Εμπόλεμη κατάσταση, συνεχώς και αδιάκοπα σε τόσες χώρες, ανά χιλιετίες και αιώνες. Κατάκτηση, καταπάτηση, εξάπλωση, εκμετάλλευση φυσικών πόρων, εξαφάνιση πολιτισμών, θρησκειών, λαών, ανθρώπων, ψυχών.

Κρίση ανθρωπιάς, λογικής, συνείδησης, αξιών.  Εκμηδενισμός της αξίας μίας και μόνον ανθρώπινης ζωής, είναι εκμηδενισμός και αποτυχία της ανθρωπότητας.

Όταν ο θάνατος ανθρώπων είναι απλά αριθμοί, όταν κάθε λεπτό που μιλάμε άνθρωποι θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος, της εξουσίας, της παραφροσύνης, και αφού τίποτα δεν συγκινεί τα "αφεντικά", έχουμε ήδη φτάσει στο τέλος.

Έχει συνέχεια αυτός ο κόσμος; Έχει και θα είναι η ίδια.  Συνέπεια δεν έχει και μπέσα.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Καθοσίωση - Erina Espiritu


εγώ θα χτίσω την Τροία
και θα γίνω η ωραία σου Ελένη
εσύ θα εισβάλλεις κάθε βράδυ
Δούρειος Ίππος χωρίς περιορισμούς




 Pierre Auradon
Etude de nu. Circa 1940




“We live only to discover beauty.
All else is a form of waiting.”
Kahlil Gibrán



Μικρό όνειρο - Ηλίας Μάρκος


Έρχεται και με βρίσκει στον ύπνο
ένα μικρό παράξενο όνειρο
λέει τάχα πως τριγυρνώ τις νύχτες
μ' ένα σακί στον ώμο
και σπέρνω με άγριο κριθάρι
τους κήπους της γειτονιάς
σπέρνω τους δρόμους
τα μπαλκόνια τις σκεπές
τις αυλές στα σχολεία
τους σταθμούς και τα λιμάνια
τα πάρκα και τις πλατείες
τα θερινά σινεμά
τη θέα της αγέλαστης πόλης
σπέρνω χωρίς πλάνο
χωρίς σκοπό κι ελπίδα
χωρίς έστω μια προσευχή
μέσα στη μαύρη νύχτα
σπέρνω λέει σπόρους παλιούς με μνήμες
σπόρους που έγιναν στάχυα
στα μάτια μας κάποτε
που έγιναν γλυκό ψωμί
αντίδωρο στα χέρια

έτσι λοιπόν περνάει ο καιρός
ιδίως τέτοια εποχή
και κάθε που βραδιάζει
περιμένω με γαλήνη στην ψυχή
εκείνο το μικρό παράξενο όνειρο
να έρθει στον ύπνο
εκεί μέσα να νυχτοπερπατήσω πάλι
κι όλο να σπέρνω λέει τάχα
τα μέρη της ζωής
δίχως αγωνία στα σφαλισμένα μάτια
δίχως πόνο στα χέρια του σποριά.



Φωτογραφία: Ηλίας Μάρκος 

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Ἀγαπάω - Νίκος Καββαδίας


Ἀγαπάω τ᾿ ὅτι θλιμμένο στὸν κόσμο.
Τὰ θολὰ τὰ ματάκια, τοὺς ἀρρώστους ἀνθρώπους,
τὰ ξερὰ γυμνὰ δέντρα καὶ τὰ ἔρημα πάρκα,
τὶς νεκρὲς πολιτεῖες, τοὺς τρισκότεινους τόπους.

Τοὺς σκυφτοὺς ὁδοιπόρους ποὺ μ᾿ ἕνα δισάκι
γιὰ μία πολιτεία μακρυνὴ ξεκινᾶνε,
τοὺς τυφλοὺς μουσικοὺς τῶν πολύβουων δρόμων,
τοὺς φτωχούς, τοὺς ἀλῆτες, αὐτοὺς ποὺ πεινᾶνε.

Τὰ χλωμὰ τὰ κορίτσια ποὺ πάντα προσμένουν
τὸν ἱππότην ποὺ εἶδαν μία βραδιὰ στ᾿ ὄνειρό τους,
νὰ φανῇ ἀπ᾿ τὰ βάθη τοῦ ἀπέραντου δρόμου.
Τοὺς κοιμώμενους κύκνους πάνω στ᾿ ἀσπρόφτερό τους.

Τὰ καράβια ποὺ φεύγουν γιὰ καινούργια ταξίδια
καὶ δὲν ξέρουν καλὰ -ἂν ποτὲ θὰ γυρίσουν πίσω
ἀγαπάω, καὶ θά ῾θελα μαζί τους νὰ πάω
κι οὔτε πιὰ νὰ γυρίσω.

Ἀγαπάω τὶς κλαμμένες ὡραῖες γυναῖκες
ποὺ κυττᾶνε μακριά,ποὺ κυττᾶνε θλιμμένα ...
ἀγαπάω σὲ τοῦτον τὸν κόσμο -ὅ,τι κλαίει
γιατὶ μοιάζει μ᾿ ἐμένα.



* Περιοδικὸ τῆς Μεγάλης Ἑλληνικῆς Ἐγκυκλοπαίδειας,
τοῦ Παύλου Δρανδάκη, ἀρ. 173, 10 Μαρτίου 1929


Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

για μια γυναίκα - Erina Espiritu

όσο κι αν μας τρομάζει τούτο το ταξίδι πίσω από τον τοίχο έχει μια θάλασσα, 
ένα λιβάδι και παγωτά
έχει ένα ροζ ποδήλατο, ένα για την καθεμιά μας
έχει όνειρα "ξανά" από την αρχή
ένα πικάπ που παίζει τα τραγούδια που αγαπήσαμε
και λαστιχάκια για να ξαναφορέσω στα μαλλιά σου
όσο κι αν μας τρομάζει τούτο το ταξίδι είμαστε μαζί
[σαν ευχή, για μια γυναίκα - Erina Espiritu 4/2/2017]